Als Catars - Lemuria

«The last bastion, the last icon of resistance has fallen.

In the ten months of siege the small garrison never stood a chance.

And shorthanded, hungry and numb with cold, their surrender was close at hand.

Yet clemency was given to all those who renounced their beliefs.

For the others a fiery fate awaited them.

An armistice of fourteen days was granted to convince them of the one true

faith.»

And the omens were right

For king and for God

The eagles nest suppressed

A victory born in pain

The war now finished at last

By the powers from above

Undisturbed, determined, undaunted

For the cross and the crusade

I had to give up for my people

Hunger and thirst forced me to surrender

My fortress was a refuge for the good

But with the treason of Toulouse, we never stood a chance

It was beyond my power

Their intolerant policy

For indulgence and tyranny

Blood of child and woman sticks to their hands

Oh lord, we’ll meet you soon

Dispelled by defenders of the flesh

But never have we sighed in the face of death

With hand on the heart we’ll meet our end

Never!

Never!

Shall we surrender to a wrong god!

Ever!

Forever!

The last step on the way home!

Now follow me my children

Don’t fear the fire, don’t linger, be brave

We have made a vow and can’t go back

The mercy of God will guide us through

Look they’re preparing the pyres

With straw and wood

Where our houses once stood

The blood of innocence sticks to their hands

Our spirits will be finally free

Back to the place where they belong

Have pity on them for they don’t see

Trust our Father, he’ll make us strong

Never!

Never!

Shall we surrender to a wrong god!

Ever!

Forever!

The last step on the way home!

«And on the 15th of March the catholic army entered the fortress of Montségur

and captured the inhabitant heretics.

The morning after they were led downhill and executed.

The quiet Murmuring of their prayers was drown out by the igniting fire beneath

their feet.

And then, no sound was heard but tears and sorrow.

By then, resistance had fallen, but a small group had escaped the enclosure of

Montségur, carrying with them the heretic treasure.

They fled to the surrounding woods, hid in caves and traveled by night.

Their only assignment, to find a safe haven for their secret and forbidden

words.»

Never!

Never!

Shall we surrender to a wrong god!

Ever!

Forever!

The last step on the way home!

«Het laatste bastion, het laatste icoon van verzet is gevallen.

In de tien maanden van belegering had het kleine garnizoen geen kans.

En met korte handen, hongerig en gevoelloos van de kou, was hun overgave nabij.

Toch werd er gratie verleend aan allen die afstand deden van hun geloof.

Voor de anderen wachtte hen een vurig lot.

Er werd een wapenstilstand van veertien dagen verleend om hen te overtuigen van de enige echte

vertrouwen."

En de voortekenen waren goed

Voor koning en voor God

Het adelaarsnest onderdrukt

Een overwinning geboren in pijn

De oorlog is nu eindelijk afgelopen

Door de krachten van boven

Ongestoord, vastberaden, onverschrokken

Voor het kruis en de kruistocht

Ik moest opgeven voor mijn mensen

Honger en dorst dwongen me tot overgave

Mijn fort was een toevluchtsoord voor het goede

Maar met het verraad van Toulouse hebben we nooit een kans gehad

Het ging mijn macht te boven

Hun intolerante beleid

Voor verwennerij en tirannie

Bloed van kind en vrouw kleeft aan hun handen

Oh heer, we zien je snel

Verdreven door verdedigers van het vlees

Maar nooit hebben we gezucht in het aangezicht van de dood

Met de hand op het hart zullen we ons einde ontmoeten

Nooit!

Nooit!

Zullen we ons overgeven aan een verkeerde god!

Ooit!

Voor altijd!

De laatste stap op weg naar huis!

Volg mij nu mijn kinderen

Wees niet bang voor het vuur, blijf niet hangen, wees moedig

We hebben een gelofte gedaan en kunnen niet meer terug

De barmhartigheid van God zal ons er doorheen leiden

Kijk, ze maken de brandstapels klaar

Met stro en hout

Waar ooit onze huizen stonden

Het bloed van onschuld kleeft aan hun handen

Onze geest zal eindelijk vrij zijn

Terug naar de plaats waar ze thuishoren

Heb medelijden met ze, want ze zien het niet

Vertrouw op onze Vader, hij zal ons sterk maken

Nooit!

Nooit!

Zullen we ons overgeven aan een verkeerde god!

Ooit!

Voor altijd!

De laatste stap op weg naar huis!

«En op 15 maart trok het katholieke leger het fort van Montségur . binnen

en namen de inwonende ketters gevangen.

De ochtend nadat ze naar beneden werden geleid en geëxecuteerd.

Het stille murmelen van hun gebeden werd overstemd door het ontstekende vuur eronder

hun voeten.

En toen was er geen geluid meer te horen dan tranen en verdriet.

Tegen die tijd was de weerstand gedaald, maar een kleine groep was ontsnapt uit de omheining van

Montségur, met de ketterse schat bij zich.

Ze vluchtten naar de omliggende bossen, verstopten zich in grotten en reisden 's nachts.

Hun enige opdracht, om een ​​veilige haven te vinden voor hun geheime en verboden

woorden."

Nooit!

Nooit!

Zullen we ons overgeven aan een verkeerde god!

Ooit!

Voor altijd!

De laatste stap op weg naar huis!