Industry - Lee Clayton

I grew up surrounded by fences electrified and three in a row.

With machine-gun nests at the entrances to town and plants that any minute

could go.

They made the first atomic bomb 'cross the hill from where I played.

Me and the dog used to hide in the woods when the guards were checking for

strays.

I remember fire engines in the night flyed out (?) and terrified.

Physicists cracking beneath the strain and their children, my friends,

terrified.

Industry — that 's why.

My father worked hard for thirty-two years for a sweater, a watch and a clock,

and a heartbeat that doesn‘t push blood very well through veins as hard as a

rock.

Three years away from retirement, they forced him to take a new job.

And as the hatchet-man for the company clan, he was hated and he was cursed

like a dog.

But he kicked and he clawed, he cursed back and he cried — a tired man running

on his pride.

He got the job done though it cost him his legs.

Thanks, Union Carbide.

Industry — father forgive industry.

My brother works now in a sparkling clean room wearing clothes he could take to

Mars.

One little tear in that airtight suit and I doubt if he could get to his car.

And ain‘t it funny how all of the big boys seem always packing their bag?

And headed somewhere that the water is clear and the air, don‘t make a gag.

Industry — it makes me sick.

And well, people, we think ourselves blameless,

let’s call a spade a spade,

it always takes two to tango, my friend, and we’re half, half of this beautiful

day.

Mankind has sold out too cheaply for her cars and her colored TVs,

but I guess the price doesn’t matter too much,

when you’re drug-crazed you’re easy to please.

Industry, praise industry — of the people, by the people, for the people.

And yea, though we walk through the valley of the shadows, let us fear no evil

— or industry.

Ik ben opgegroeid omringd door geëlektrificeerde hekken en drie op een rij.

Met machinegeweernesten bij de ingangen van de stad en planten die elk moment

kan gaan.

Ze lieten de eerste atoombom de heuvel oversteken van waar ik speelde.

Ik en de hond verstopten zich altijd in het bos als de bewakers aan het kijken waren

dwaalt af.

Ik herinner me dat brandweerauto's in de nacht naar buiten vlogen (?) en doodsbang waren.

Natuurkundigen kraken onder de spanning en hun kinderen, mijn vrienden,

doodsbang.

Industrie — daarom.

Mijn vader werkte tweeëndertig jaar hard voor een trui, een horloge en een klok,

en een hartslag die het bloed niet zo goed door de aderen duwt zo hard als een

steen.

Drie jaar verwijderd van zijn pensioen, dwongen ze hem een ​​nieuwe baan aan te nemen.

En als de bijlman van de compagniesclan werd hij gehaat en vervloekt

zoals een hond.

Maar hij schopte en hij klauwde, hij vloekte terug en hij huilde - een vermoeide man die rent

op zijn trots.

Hij kreeg de klus geklaard hoewel het hem zijn benen kostte.

Bedankt, UnionCarbide.

Industrie - vader, vergeef de industrie.

Mijn broer werkt nu in een sprankelende schone kamer met kleren die hij zou kunnen dragen

Mars.

Een klein scheurtje in dat luchtdichte pak en ik betwijfel of hij bij zijn auto kan komen.

En is het niet grappig hoe alle grote jongens altijd hun tas lijken in te pakken?

En ga ergens heen waar het water helder is en de lucht, maak geen grap.

Industrie - ik word er ziek van.

En nou, mensen, we denken dat we onschuldig zijn,

laten we een schoppen een schoppen noemen,

er zijn er altijd twee nodig voor de tango, mijn vriend, en we zijn half, half zo mooi

dag.

De mensheid is te goedkoop uitverkocht voor haar auto's en haar gekleurde tv's,

maar ik denk dat de prijs er niet zoveel toe doet,

als je drugsgek bent, ben je gemakkelijk te behagen.

Industrie, lofindustrie - van de mensen, door de mensen, voor de mensen.

En ja, hoewel we door de vallei van de schaduwen lopen, laten we geen kwaad vrezen

- of industrie.