Pagés - Lax N Busto

En Joan era un pobre pagès

Ell sempre humil, ell sempre honest

Vivia amb l´hermosa Maria

I ho feia tot perquè sempre mengés

En canvi en Lluís era molt ric

A ell mai no li va faltar de res

Com si tot el que ell volgués

En dir-ho, als peus ho tingués

I és que uns tant

I altres tant poc

Però tots feliços tal com són

Un dia el Lluís es va creuar

Amb la Maria passejant

I enamorat es va jurar

Pagar per ella el preu més alt

I en aquells temps va haver una guerra

En Joan jove i fort per força va marxar

En Lluís no era apte per morir

Això és una merda, tio has d´aguantar

Tot era estrany en els seus ulls

La por, l´odi, la tristor

I la Maria se´l va mirar

Com si ja no pogués veure´l mai més

Llavors el Lluís va aprofitar

I a la Maria va comprar, i li va dir:

«Sé que m´estaves esperant, jo no t´havia oblidat

Jo et puc donar tot el què vols

Tinc tot el què puguis desitjar».

(x2)

Agafa´m de la mà, corre i no t´ho pensis massa

Que et donaré el què vols, si no ho tens en aquesta casa

Jo sé el que tu vols i tu fa temps que ho desitjaves

Pensa el què faràs i com viuràs a partir d´ara

El Joan no tornarà, és el seu fi.

Jo ja ho sabia

Si fos tu «sí» diria i no m´ho pensaria més

Jo et dono flors i joies, festes criats i vestits

Jo et cobriré d´or, plata, bons perfums i Weiss do Frings

I la Maria, se´l va mirar

I de la mà el va agafar

Anava tot cega amb tants regals

Que sense pensar-s´ho, del Joan va passar!

i li va dir:

«Jo en tu ja no et puc esperar, tu em fas patir i treballar

Ell tot el dia juga amb mi, bona sort que l´hagi trobat».

(x2)

Aquell pobre pagès sabia que anava a morir

Llavors va dir: «si em moro, tu també et mores amb mi»

La va esperar a les fosques al carrer tota la nit

Quan ella va sortir la va matar sense patir

Amb la mateixa arma es va fer ell un tret al cap

Va caure estès a terra amb la Maria al seu costat

La conya de la història amics meus reflexioneu:

No és que en Joan morís, sinó que el Lluís està de peu

I el Lluís se´ls va mirar

Va ser d´aquells dies que més va plorar

Sol es trobava amb els seus calers

Per molts que en tingués, massa car per ell, i es va dir:

«Segur que algú m´està esperant, això ho oblido jo demà

A moltes noies puc comprar, no importa a qui hagi de trepitjar».

(x2)

Jan was een arme boer

Hij is altijd bescheiden, hij is altijd eerlijk

Hij woonde bij de mooie Maria

En hij deed er alles aan om altijd te eten

Aan de andere kant was Lluís erg rijk

Het ontbrak hem nooit aan iets

Zoals alles wat hij wilde

Toen hij het zei, had hij het aan zijn voeten

En dat is veel

En anderen zo weinig

Maar allemaal gelukkig zoals ze zijn

Op een dag kruisten de paden van Luis

Met Maria lopen

En verliefd vloekte hij

Betaal de hoogste prijs voor haar

En in die dagen was er oorlog

De jonge en sterke John vertrok

Luis was niet geschikt om te sterven

Dit is onzin, man, je moet volhouden

Alles was vreemd in zijn ogen

De angst, de haat, het verdriet

En Maria keek hem aan

Alsof ik hem nooit meer zou kunnen zien

Toen profiteerde Louis

En hij kocht Maria en zei tegen haar:

"Ik weet dat je op me wachtte, ik was je niet vergeten

Ik kan je alles geven wat je wilt

Ik heb alles wat je maar wilt.'

(x2)

Pak mijn hand, ren en denk niet te veel na

Dat ik je zal geven wat je wilt, als je het niet in dit huis hebt

Ik weet wat je wilt en je wilde het al heel lang

Denk na over wat je gaat doen en hoe je vanaf nu zult leven

John zal niet terugkeren, het is zijn einde.

ik wist dat al

Als ik jou was zou ik "ja" zeggen en er niet meer aan denken

Ik geef je bloemen en juwelen, feesten, bedienden en jurken

Ik zal je bedekken met goud, zilver, goede parfums en Weiss do Frings

En Maria keek hem aan

En hij nam hem bij de hand

Ze was volledig blind met zoveel gaven

Dat zonder erover na te denken, del Joan gebeurde!

en zei tegen hem:

"Ik kan niet langer op je wachten, je laat me lijden en werken

Hij speelt de hele dag met me, veel geluk dat ik hem heb gevonden".

(x2)

Die arme boer wist dat hij ging sterven

Toen zei hij: "als ik sterf, sterf jij ook met mij"

Hij wachtte de hele nacht op haar in het donker op straat

Toen ze naar buiten kwam, vermoordde hij haar zonder te lijden

Met hetzelfde wapen schoot hij zichzelf door het hoofd

Hij viel languit op de grond met Maria aan zijn zijde

De wig van de geschiedenis weerspiegelen mijn vrienden:

Het is niet dat Joan stierf, maar dat Luis staat

En Luis keek naar hen

Het was een van die dagen dat hij het meest huilde

Hij was alleen met zijn calero's

Hoeveel hij er ook had, te duur voor hem, en hij zei tegen zichzelf:

"Er wacht vast wel iemand op me, dat vergeet ik morgen

Ik kan veel meisjes kopen, het maakt niet uit op wie ik moet stappen."

(x2)