Слезами дождя -

Сижу один дома скучаю… что же это значит…

А за окном льет серый дождь, как будто небо плачет.

Печаль внутри горит, напоминая о потере…

Что ты ушла и не закрыла за собою двери.

Скажи… как ты могла?

Любовь сожгла до тла…

Скажи… как ты могла?

Всегда хотела лишь бабла…

Хотела жить красиво и лететь без остановки,

Теперь твой мир это сплошные пати и тусовки.

Ты на виду у всех, ты переходишь из рук в руки,

Всегда на веселе, тебе плевать на мои муки

Разбила сердце и исчезла не сказав ни слова…

Но почему-то больно мне снова и снова…

Плачет небо слезами дождя, но время не вернется никогда…

Я поздно поняла свою вину, и знаю то что было уже не верну и не вернуть…

Машина мчит по трассе, от поворота к повороту,

Уставший от ночей, я еду на работу.

Прибавив обороты, табачный дым пускаю,

Тебя я вспоминаю, пердставляю как встречаю

У ворот своего дома, на природе…

Где лебеди в пруду и все в уюте и в заботе.

Где нет обмана, нету ссор… все с чистого листочка…

И весело смеясь в саду играет наша дочка…

И ты мне скажешь :"Привет, любимый, я вернулась"

Только никак не будет мне понятна твоя глупость.

Взгляну в твои глаза, отвечу без пустых речей:

«Ты прожила всу жизнь свою лишь ради мелочей»…ПРОЩАЙ!!!

Плачет небо слезами дождя, но время не вернется никогда…

Я поздно поняла свою вину, и знаю то что было уже не верну и не вернуть…

Прошли года, и время поменяло все местами,

Теперь имею все, и нет совсем проблем с деньгами.

Живу как захочу, беру лишь лучшее от жизни,

И угоняю прочь дурные мысли.

А ты сидишь одна, скучаешь, что же это значит?

И за окном льет серый дождь, как буд то небо плачет,

Печаль внутри горит, напоминая о потере,

Зачем тогда ушла, и не закрыла двери?

Хотела жить красиво, и в уходе и в достатке,

Где много власти, много денег, скрыты недостатки.

Красивый дом, машина, дети и семья…

Но жизнь прошла, нет ничего — это твоя вина!

Плачет небо слезами дождя, но время не вернется никогда…

Я поздно поняла свою вину, и знаю то что было уже не верну и не вернуть…

Alleen thuis zitten, verveeld... wat betekent dat...

En buiten het raam giet de grijze regen, alsof de lucht huilt.

Verdriet brandt van binnen en herinnert aan het verlies ...

Dat je wegging en de deuren niet achter je sloot.

Vertel me... hoe kon je?

Liefde tot de grond toe afgebrand...

Vertel me... hoe kon je?

Ik wilde altijd geld...

Ik wilde mooi leven en vliegen zonder te stoppen,

Nu is je wereld vol feesten en hangouts.

Je staat voor iedereen, je gaat van hand tot hand,

Altijd leuk, je geeft niets om mijn kwelling

Ze brak haar hart en verdween zonder een woord te zeggen...

Maar om de een of andere reden doet het me keer op keer pijn...

De lucht huilt met tranen van regen, maar de tijd zal nooit meer terugkeren...

Ik realiseerde me mijn schuld pas laat, en ik weet dat wat er al was, ik niet zal terugkeren en niet zal terugkeren ...

De auto raast over het spoor, van bocht tot bocht,

Moe van de nachten ga ik aan het werk.

Nadat ik snelheid had toegevoegd, blies ik tabaksrook uit,

Ik herinner me je, stel je voor hoe ik elkaar ontmoet

Aan de poort van je huis, in de natuur...

Waar zijn de zwanen in de vijver en alles is in comfort en zorg.

Waar geen bedrog is, geen ruzies... alles is vanaf nul...

En vrolijk lachend in de tuin speelt onze dochter...

En je zult me ​​zeggen: "Hallo, schat, ik ben terug"

Ik kan je domheid gewoon niet begrijpen.

Ik zal in je ogen kijken, ik zal antwoorden zonder lege toespraken:

“Je hebt je hele leven alleen voor de kleine dingen geleefd”… VAARWEL!!!

De lucht huilt met tranen van regen, maar de tijd zal nooit meer terugkeren...

Ik realiseerde me mijn schuld pas laat, en ik weet dat wat er al was, ik niet zal terugkeren en niet zal terugkeren ...

Jaren zijn verstreken en de tijd heeft alles veranderd,

Nu heb ik alles, en er zijn helemaal geen problemen met geld.

Ik leef zoals ik wil, ik haal alleen het beste uit het leven,

En verdrijf slechte gedachten.

En je zit alleen, verveeld, wat betekent dat?

En grijze regen stroomt buiten het raam, alsof de lucht huilt,

Verdriet brandt van binnen, herinnert aan het verlies,

Waarom ging ze dan weg en sloot de deur niet?

Ik wilde mooi wonen, zowel in de zorg als in overvloed,

Waar veel macht is, veel geld, zijn gebreken verborgen.

Mooi huis, auto, kinderen en familie...

Maar het leven is voorbij, er is niets - het is jouw schuld!

De lucht huilt met tranen van regen, maar de tijd zal nooit meer terugkeren...

Ik realiseerde me mijn schuld pas laat, en ik weet dat wat er al was, ik niet zal terugkeren en niet zal terugkeren ...