Laid Low -

Mind explodes driving death on your face

Nothing seems worth, nothing written on fate

Mental breakdown is the familiar feel felt

Emptiness and sorrow, anxiety is myself

Horizons shut in a box of despair

And all insides burn like hell

All put in table but blindness surrounds me

Day after day after day it suffocates me

Down so low

Inside the lungs of the inner self, can’t be controlled

Can’t see hope, there is nothing left outside

When will it stop killing me?

Superficial light brights in the end

But going deeper, it only gets darker

Pushing the flesh forward, trying to pretend

That it is unknown, where it all comes again

Death, the only prize is death

Going from anywhere to nowhere with entrails flaming again

Can’t see nothing

Can’t feel nothing

Confusion and illusion, where it comes to an end?

Down so low

Inside the lungs of the inner self, can’t be controlled

Can’t see hope there is nothing left outside

When will it stop killing me?

But we’re all already dead

Living for nothing, day after day

There is no major meaning

Since we are born, we dig our own grave

A moment of clarity, seeing everything is wrong

But the same panorama shows that we gotta be strong

But there is no strength

There is no will

The only thing left is your body as your shield

Isolating from the world outside

As your only move in life is contemplate suicide

Down so low

Inside the lungs of the inner self, can’t be controlled

Can’t see hope, there is nothing left outside

When will it stop killing me?

De geest explodeert en doodt je gezicht

Niets lijkt de moeite waard, niets geschreven over het lot

Mentale inzinking is het vertrouwde gevoel dat je voelt

Leegte en verdriet, angst ben ikzelf

Horizons gesloten in een doos van wanhoop

En alle binnenkant brand als de hel

Alles op tafel gezet maar blindheid omringt me

Dag na dag na dag verstikt het me

Zo laag

In de longen van het innerlijke zelf kan niet worden gecontroleerd

Kan geen hoop zien, er is niets meer buiten

Wanneer stopt het met me vermoorden?

Oppervlakkig licht wordt uiteindelijk helder

Maar als je dieper gaat, wordt het alleen maar donkerder

Het vlees naar voren duwen, proberen te doen alsof

Dat het onbekend is, waar het allemaal weer komt

Dood, de enige prijs is de dood

Van overal naar nergens gaan met opnieuw vlammende ingewanden

Kan niets zien

Kan niets voelen

Verwarring en illusie, waar houdt het op?

Zo laag

In de longen van het innerlijke zelf kan niet worden gecontroleerd

Kan geen hoop zien dat er buiten niets overblijft

Wanneer stopt het met me vermoorden?

Maar we zijn allemaal al dood

Dag in dag uit voor niets leven

Er is geen grote betekenis

Sinds we geboren zijn, graven we ons eigen graf

Een moment van duidelijkheid, zien dat alles fout is

Maar hetzelfde panorama laat zien dat we sterk moeten zijn

Maar er is geen kracht

Er is geen wil

Het enige dat overblijft is je lichaam als je schild

Afsluiten van de buitenwereld

Aangezien je enige stap in het leven is om zelfmoord te overwegen

Zo laag

In de longen van het innerlijke zelf kan niet worden gecontroleerd

Kan geen hoop zien, er is niets meer buiten

Wanneer stopt het met me vermoorden?