Lágrimas -

Algun día creí en el amor

Y utopía para mi el rencor

Dejé a un lado el miedo a crecer

Pero con lágrimas aprendí a vivir

Descalzo sobre espinas caminé

Y a un mundo al derecho le aposté

Mi mortal amante era el pesimismo

Pues ya ni siquiera creía en mi mismo

No habían respuestas a mis preguntas

Y la confusión era reina en mi mente

Como animal asustado caminaba las calles

Desangrándome por dentro

Observando la felicidad en la gente

Un día creí que todo debía terminar

Pues aunque amaneciera

Todo era oscuro para mi

Pensé que los ateos tenían la razón

Pues solo quien se conoce

Llega a tener miedo de si mismo

Un día creí que la vida era mala conmigo

Y que yo era bueno con la vida

Y con el dedo sobre el gatillo

Me enfrenté con la muerte

Ella quien me esperó con paciencia

Me entregó su comprensión

Ese día fue ayer hoy soy un alma libre

No volvería a nacer para formar parte

De un mundo absurdo

Pero habiendo destruído la cadena de la vida

Encontré que aquí solo hay

Un imperdonable vacío

Op een dag geloofde ik in de liefde

En utopie voor mij de wrok

Ik zette de angst om op te groeien opzij

Maar met tranen leerde ik leven

Blootsvoets op doornen liep ik

En naar een wereld aan de rechterkant, wed ik

Mijn sterfelijke minnaar was pessimisme

Nou, ik geloofde niet eens meer in mezelf

Er kwamen geen antwoorden op mijn vragen

En verwarring was koningin in mijn gedachten

Als een bang dier liep ik door de straten

bloed me van binnen

Geluk in mensen observeren

Op een dag dacht ik dat aan alles een einde moest komen

Nou ja, zelfs als het aanbrak

alles was donker voor mij

Ik dacht dat de atheïsten gelijk hadden

Nou, alleen wie weet

Hij wordt bang voor zichzelf

Op een dag dacht ik dat het leven slecht voor me was

En dat ik goed in het leven stond

En met je vinger aan de trekker

Ik zag de dood tegemoet

Zij die geduldig op me wachtte

Hij gaf me zijn begrip

Die dag was gisteren vandaag ben ik een vrije ziel

Ik zou niet opnieuw geboren worden om er deel van uit te maken

Van een absurde wereld

Maar de keten van het leven hebben verbroken

Ik ontdekte dat hier alleen is

een onvergeeflijke leegte