Perdida - La Oreja de Van Gogh

Yo crucé la línea blanca un día,

Fue una noche con su amanecer,

Puse un par de rombos en mi vida,

Hice un viaje a un mundo que no ves

¿Cuántos gramos pesa mi alegría?

¿Cuánto pesa el miedo a ser feliz?

Nunca me he sentido tan perdida,

Y a ti tan lejos de mí

Levanté la tapa de mi misma,

Encontré una niña en un jardín,

Flores de papel y una muñeca,

Nadie con un cuento para mí

Pude ver los restos de una fiesta,

Restos en mi vida junto a ti,

Pude ver la soledad tan cerca,

Y a ti tan lejos de mi

Me dejé llevar por una tontería,

Pensé que te quería un poco mas que a mí,

Si pudiera dar la vida la daría,

Volver a ser tu niña me haría tan feliz,

Sin ti, no sé vivir

Todos los errores van a un puerto

Donde espera un barco de vapor,

Pero el mío aun lo llevo dentro

Porque soy adicta a tu perdón.

Ik ging op een dag over de witte lijn,

Het was een nacht met zijn dageraad,

Ik heb een paar ruiten in mijn leven gezet,

Ik maakte een reis naar een wereld die je niet ziet

Hoeveel gram weegt mijn joy?

Hoe zwaar is de angst om gelukkig te zijn?

Ik heb me nog nooit zo verloren gevoeld

En jij zo ver van mij

Ik heb zelf het deksel eraf gehaald

Ik vond een meisje in een tuin,

Papieren bloemen en een pop,

Niemand met een verhaal voor mij

Ik kon de overblijfselen van een feest zien,

Restanten in mijn leven met jou,

Ik kon eenzaamheid zo dichtbij zien,

En jij zo ver van mij

Ik werd meegesleept door een onzin,

Ik dacht dat hij iets meer van je hield dan van mij,

Als ik mijn leven kon geven, zou ik het geven

Weer je meisje zijn zou me zo blij maken,

Zonder jou weet ik het niet live

Alle fouten gaan naar één poort

Waar een stoomschip wacht,

Maar ik heb de mijne nog binnen

Omdat ik verslaafd ben aan jouw vergeving.