Galerna - La Oreja de Van Gogh

Él salía pronto de casa

Con la mano en el corazón

La corbata mal anudada

Y su parte de razón

Y hacía después la cama

Con jirones de su amor

Mientras iba recogiendo

Su dolor

Pero al regresar como cada día

La galerna abría el ventanal

El rencor sentado frente a la ira

Se desafiaban una vez más

Sois los dos culpables de que en mi pecho

Vivan la serpiente y el alacrán

Vivan la tormenta y el desaliento

Las espinas del rosal

Sois los dos culpables de que en mis sueños

No haya un cielo al que mirar

No haya un río, no haya campo

No haya paz

Él volvía tarde y cansado

Sin nada que contar

Ella abría sus ojos claros

Desgastados de esperar

Él huía como los gatos

Que se asustan al pasar

Mientras ella preparaba

Su verdad

Un guante caía sobre mis flores

Our duelo a muerte iba a comenzar

El ruido de sables de cada noche

Con el mismo herido que reanimar

Sois los dos culpables de que en mi pecho

Vivan la serpiente y el alacrán

Vivan la tormenta y el desaliento

Las espinas del rosal

Sois los dos culpables de que en mis sueños

No haya un cielo al que mirar

No haya un río, no haya campo

Solo el mar de mi soledad

Sois los dos culpables de que en mi cuello

Sienta vuestras manos al despertar

Que me aprietan cada día

Un poco más

Hij ging vroeg van huis

Met je hand op je hart

De slecht geknoopte stropdas

En jouw deel van de reden

En toen maakte hij het bed op

Met flarden van jouw liefde

terwijl ik aan het verzamelen was

jouw pijn

Maar als je terugkomt zoals elke dag

De storm opende het raam

De wrok die in het aangezicht van woede zit

Ze tartten elkaar opnieuw

Jullie zijn daar allebei schuldig aan in mijn borst

Lang leve de slang en de schorpioen

Leef de storm en ontmoediging

De doornen van de rozenstruik

Jullie zijn daar allebei schuldig aan in mijn dromen

er is geen hemel om naar te kijken

Er is geen rivier, er is geen veld

geen vrede

Hij kwam laat en moe terug

met niets te vertellen

Ze opende haar heldere ogen

uitgeput van het wachten

Hij rende weg als katten

Dat ze bang worden als ze passeren

Terwijl ze zich aan het voorbereiden was

het is waar

Er viel een handschoen op mijn bloemen

Ons duel op leven en dood stond op het punt te beginnen

Het geluid van sabels elke nacht

Met dezelfde gewonden om te reanimeren

Jullie zijn daar allebei schuldig aan in mijn borst

Lang leve de slang en de schorpioen

Leef de storm en ontmoediging

De doornen van de rozenstruik

Jullie zijn daar allebei schuldig aan in mijn dromen

er is geen hemel om naar te kijken

Er is geen rivier, er is geen veld

Alleen de zee van mijn eenzaamheid

Jullie zijn daar allebei schuldig aan in mijn nek

Voel je handen als je wakker wordt

die me elke dag knijpen

Een beetje meer