Sad Day - Kyo

Des fleuves tachés s'élèvent au ras du sol

Des peintures sous la peau, des symboles

Se révèlent à la lune sous sa lueur foetale

Et diffusent en silence les rayons qui dévoilent

Les danseuses filiformes qui s'évanouissent au vent

Et se moquent de nous jusqu'à s’en mordre les dents

Jusqu'à s’en mordre les dents

Sad day, sad day

Laissez les civières

Sad day, sad day

Flotter sur nos rivières

Nos visages entiers se tournent vers l’exile

Et nos bras qui s'étirent jusqu'à frôler les cimes

On rêve sans trêve et en laissant couler

Dans nos veines le sang libre de nomades oubliés

Tu la sens la tempête qui dans nos têtes s’achève

Les paupières du cyclone qui lentement se ferment

On se rappelle juste pour oublier

S’aimer un peu en fin d’année

Sad day, sad day

Sortez les civières

Sad day, sad day

Qu’elles prennent la mer

Sad day, sad day

Et puisqu’on est la sève

Sad day, sad day

A nous de tout refaire

Bevlekte rivieren stijgen laag bij de grond

Schilderijen onder de huid, symbolen

Worden geopenbaard aan de maan onder haar foetale gloed

En verspreid in stilte de stralen die onthullen

De spichtige danseressen die flauwvallen in de wind

En lach ons uit tot ze op hun tanden bijten

Tot je op je tanden bijt

Droevige dag, droevige dag

Laat de brancards

Droevige dag, droevige dag

Drijf op onze rivieren

Onze hele gezichten keren naar ballingschap

En onze armen strekken zich uit om de toppen te borstelen

We dromen eindeloos en laten het stromen

In onze aderen het gratis bloed van vergeten nomaden

Je voelt het de storm die in onze hoofden stopt

Oogleden van de cycloon die langzaam sluiten

We herinneren ons gewoon om te vergeten

Een beetje van elkaar houden aan het einde van het jaar

Droevige dag, droevige dag

Haal de brancards tevoorschijn

Droevige dag, droevige dag

Laat ze naar de zee gaan

Droevige dag, droevige dag

En aangezien wij de sap zijn

Droevige dag, droevige dag

Het is aan ons om het allemaal opnieuw te doen