L'équilibre - Kyo

La première nuit on s’emboîte puis transpirant on se décolle

Dos à dos comme une longue caresse qui lentement se dérobe

La millième nuit on suffoque, besoin d’air et besoin d’espace

Nos pieds persistent puisqu’ils se touchent puis l’on s'évite puisqu’on se lasse

On rêve d’un goût inconnu dans la bouche

La nostalgie ne fait plus effet c’est une pilule qui nous étouffe

Puis vient cette femme qui tourne autour qui fait sa danse et qui sème le doute

Et qui l’arrose de ses sourires mon dieu que la sensation est douce

L'équilibre est fragile

Quand on navigue entre les rives

Je commence tu termines

L’orage nous tient immobiles

Elle appuie là où ça fait mal jusqu'à ce que je craque

Jusqu'à ce que mes valeurs s’effondrent et que je passe à l’acte

Alors calmement tout explose

Il y aura l’avant et l’après

Comme une dose d’adrénaline sulfureusement injectée

Puis je rentre tous les soirs

Chaque fois un peu plus tard

Avant chaque baiser c’est la douche pour se dire bonjour et bonsoir

J’ai l’impression de devenir fou, c’est l’arythmie dans le myocarde

Est-ce que je perds pied, est-ce que c’est bien la fin de notre histoire

L'équilibre est fragile

Quand on navigue entre les rives

Je commence tu termines

L’orage nous tient immobiles

Cette nuit tu n’as pas dormi, je t’ai retrouvée dans le noir

Les yeux gonflés par le mépris, par la tristesse et par la rage

La voix cassée par les larmes tu veux connaître tous les détails

Où, quand, comment, ce qu’elle a de plus que toi

Comme l’enfant désemparé j’essaie de te prendre dans mes bras

Mais la porte claque ma vie vient juste de voler en éclat

Et le silence me tabasse quand je n’entends plus ta voix

J’essaie de prendre la mesure, et l'étendue des dégâts mais c’est trop tard

L'équilibre est fragile

Quand on navigue entre les rives

Je commence tu termines

L’orage nous tient immobiles

On me dit que tu vas bien, et que tu as refait ta vie

Qu’il n’est pas du tout comme moi, qu’il ne te fera jamais souffrir

Mais moi je ne vais pas bien, moi je n’ai pas refait ma vie

Je me retrouve juste comme un con dans une mauvaise comédie romantique

À écouter nos chansons à regarder nos vieux films

Jusqu'à connaître par cœur les premières lettres qu’on s’est écrites

Mais quand l’amour est trop fort il ne veut pas qu’on s’en défile

Je te retrouve devant ma porte avec tes deux petites valises

La première nuit on s’emboîte puis transpirant on se décolle

Dos à dos comme une longue caresse qui lentement se dérobe

La millième nuit on suffoque, besoin d’air et besoin d’espace

Et j’ai l’impression que chaque soir, c’est toi qui rentre un peu plus tard

De eerste nacht dat we bij elkaar passen en dan zweten we los

Rug aan rug als een lange streling die langzaam wegglijdt

De duizendste nacht dat we stikken, lucht nodig hebben en ruimte nodig hebben

Onze voeten houden aan als ze elkaar raken en dan vermijden we elkaar als we moe worden

We dromen van een onbekende smaak in de mond

Nostalgie werkt niet meer, het is een pil die ons verstikt

Dan komt deze vrouw die haar dans doet en twijfel zaait

En wie besprenkelt het met zijn glimlach mijn god, dat is een zoet gevoel

De balans is broos

Wanneer we tussen de kusten varen

ik begin je af te maken

De storm houdt ons stil

Ze drukt waar het pijn doet totdat ik instort

Tot mijn waarden crashen en ik actie onderneem

Zo rustig ontploft alles

Er zal voor en na zijn

Als een zwavelhoudende dosis adrenaline

Dan kom ik elke avond thuis

Elke keer een beetje later

Voor elke kus is het de douche om hallo en goedenavond te zeggen

Ik voel me alsof ik gek word, het is de aritmie in het myocardium

Verlies ik mijn houvast, is dit het einde van ons verhaal?

De balans is broos

Wanneer we tussen de kusten varen

ik begin je af te maken

De storm houdt ons stil

Vannacht sliep je niet, ik vond je in het donker

Ogen gezwollen van minachting, van verdriet en van woede

Stem gebroken door tranen, je wilt alle details weten

Waar, wanneer, hoe, wat heeft ze meer dan jij

Als het hulpeloze kind probeer ik je te omhelzen

Maar de deur slaat dicht, mijn leven is net verbrijzeld

En de stilte verslaat me als ik je stem niet meer hoor

Ik probeer de maat te nemen, en de omvang van de schade, maar het is te laat

De balans is broos

Wanneer we tussen de kusten varen

ik begin je af te maken

De storm houdt ons stil

Er is mij verteld dat het goed met je gaat, en je hebt je leven weer opgebouwd

Dat hij helemaal niet zoals ik is, dat hij je nooit pijn zal doen

Maar het gaat niet goed met me, ik heb mijn leven niet opnieuw opgebouwd

Ik eindig gewoon als een eikel in een slechte rom-com

Luisteren naar onze liedjes kijken naar onze oude films

Tot we de eerste brieven die we elkaar schreven uit het hoofd kennen

Maar als liefde te sterk is, wil het niet ophouden

Ik zie je voor mijn deur met je twee kleine koffers

De eerste nacht dat we bij elkaar passen en dan zweten we los

Rug aan rug als een lange streling die langzaam wegglijdt

De duizendste nacht dat we stikken, lucht nodig hebben en ruimte nodig hebben

En ik heb het gevoel dat je elke avond wat later thuiskomt