Valosula - Kval

Loistan aatteideni latvoissa

Lehtien kuolleiden muassa

Kehoni kuin kelopuun katkenneet oksat

Jotka soissa syvissä huuhtoutuvat

Loisin puhtaassa rungossa

Mietteiden saastaisten muassa

Luontoni kuin lahonnut havupuun oksa

Kaarnan pihkaisen tahraama

Pudota voisin lahosta laesta

Nousta noista karuista soista

Auringon polttavan paahteessa

Kuivua, kuihtua syksyn hohteessa

Runkoni valosulaa ei kosketa

Vain juureni valonnopeudella vajoaa

Runkoni ei tunne sulaa poltetta

Vain juureni valonnopeudella hajoaa

Loistan aatteideni latvoissa

Lehtien kuolleiden muassa

Kehoni kuin kelopuun katkenneet oksat

Jotka soissa syvissä hautautuvat

Ontto viisaus kaatukoon taakasta

Risuiseen polkuun harhaanjohtavaan

Runkoni valosulaa ei kosketa

Vain juureni valonnopeudella vajoaa

Runkoni ei tunne sulaa poltetta

Vain juureni valonnopeudella hajoaa

Ik schitter aan de top van mijn ideeën

Onder de doden van de bladeren

Mijn lichaam als de gebroken takken van een kelpboom

Die worden weggespoeld in de moerassige diepten

Lois in een schoon kader

Onder andere gedachten aan de onreine

Mijn natuur is als een verrotte naaldboomtak

Met teer bevlekte schors

Ik zou van het rotte plafond kunnen vallen

Sta op uit die dorre moerassen

In de brandende hitte van de zon

Verdorren, verdorren in de herfstgloed

De lichtsmelt van mijn lichaam wordt niet aangeraakt

Alleen mijn wortels zinken met de snelheid van het licht

Mijn lichaam voelt de gesmolten verbranding niet

Alleen mijn wortels desintegreren met de snelheid van het licht

Ik schitter aan de top van mijn ideeën

Onder de doden van de bladeren

Mijn lichaam als de gebroken takken van een kelpboom

Die diep in de moerassen zijn begraven

Laat holle wijsheid vallen van de last

Naar het gammele pad naar het misleidende

De lichtsmelt van mijn lichaam wordt niet aangeraakt

Alleen mijn wortels zinken met de snelheid van het licht

Mijn lichaam voelt de gesmolten verbranding niet

Alleen mijn wortels desintegreren met de snelheid van het licht