Inhume -

The silence already funereal spreads a pall

His lips not drinking there or baiting breath

Its muzzle all aflame with savage howls

Idol of Anubis

Aflame…

In the fluttering veil that girds her absence round

We breathe in always, thought it brings us to death

His century appalled at never having heard

That in this voice triumphant death had sung its hymn

As to himself at last

Eterrnity changes him

The poet reawakens

They, like a writhing Hydra

Bestow a purer sense

Calm block fallen here from obscure disaster

Mark the boundaries evermore

To the dark flighs of blasphemy hurled to the future

De stilte die al begrafenis is, spreidt een sluier

Zijn lippen die daar niet drinken of op adem komen

Zijn snuit staat in vuur en vlam met woest gehuil

Idool van Anubis

in vuur en vlam…

In de fladderende sluier die haar afwezigheid omgordt

We ademen altijd in, dachten dat het ons tot de dood bracht

Zijn eeuw was verbijsterd omdat hij er nooit van had gehoord

Dat met deze stem de triomfantelijke dood zijn hymne had gezongen

Wat betreft zichzelf eindelijk

De eeuwigheid verandert hem

De dichter ontwaakt

Ze, als een kronkelende Hydra

Schenk een zuiverder gevoel

Kalm blok gevallen hier door obscure ramp

Markeer de grenzen voor altijd

Naar de duistere vluchten van godslastering die naar de toekomst worden geslingerd