Iiiiiiiii -

Have your steps brought you home, brother?

Have you seen again

The silent tomb of our father

The divine shade of our mother

Have you heard her whispered pad

Under the rotting beams

Of once elegant archways

Gardens reclaimed by earth

And stone subsumed by vine

The fields of men who lie

In stupor, taking succor

From ashes

Unaware they have wasted

To mere impressions

Crumbling mosaics and the

Silent banners

Of long-faded triumphs

Lacrimae mundi

The world has grown old

And its tears no longer deluge

In youthful torrents

But crawl in procession

Stately and resigned

As the glory is gone

It fled while we watched

With crossed arms

Proud and haughty, stares upon our features

And you and I, brother, will never be gods

Hebben je stappen je thuis gebracht, broer?

Heb je weer gezien?

Het stille graf van onze vader

De goddelijke schaduw van onze moeder

Heb je haar gefluisterde pad gehoord?

Onder de rottende balken

Van eens elegante bogen

Tuinen teruggewonnen door de aarde

En steen opgenomen door wijnstok

De velden van mannen die liegen

In bedwelmdheid, hulp zoeken

Van as

Niet wetende dat ze hebben verspild

Alleen vertoningen

Afbrokkelende mozaïeken en de

Stille banners

Van lang vervaagde triomfen

Lacrimae mundi

De wereld is oud geworden

En zijn tranen stromen niet meer binnen

In jeugdige torrents

Maar kruip in optocht

Statig en gelaten

Als de glorie is verdwenen

Het vluchtte terwijl we toekeken

Met gekruiste armen

Trots en hooghartig, staart naar onze gelaatstrekken

En jij en ik, broer, zullen nooit goden zijn