Нарисуй -

Нарисуй меня на белой стене,

А за моей спиной дождь стеной,

Чтобы не скучать, пока меня нет,

Чтобы я был каждый вечер с тобой.

Нарисуй далёкий город во мгле,

А за городом рассвета приют,

Там, где ветер шепчет стих обо мне,

Там, где о тебе цикады поют.

Нарисуй кусочек синей дали,

Той, что снится, манит, ждёт и зовёт.

Если море — чтоб на нём корабли,

Если небо — чтобы птичий полёт.

Под перезвон капели

Краски твои взлетели, как воробьи,

И запели, как соловьи.

И уже не понять, где стены, где небеса,

Из плена рвутся глаза,

И слёзы твои обо мне приютила роса.

Кто-то скажет: «Что за бред, что за страх!»

Кто-то спросит: «Что за странный пейзаж?»

Спрятав боль в своих бездонных глазах,

Улыбнёшься и ответа не дашь.

И пускай непонимания плен

Слепит души тех, кто не угадал.

Ты просила только счастья взамен,

И ты простила, когда я не отдал.

Они, не найдя ответа

Двинут войной на лето,

Но обожгутся светом неба и моря.

И вновь подарив улыбку

Им, погрязшим в сомненьях зыбких,

Ты простишь им эту ошибку,

Ведь с мечтою не спорят…

А когда ты вдруг забудешь мой бег

И когда ты вдруг не вспомнишь мой звук,

Мы уйдём с дождём туда, где рассвет,

И ветер вырвет кисти из твоих рук.

Ждёт стена, как белая пелена,

Новых рыцарей твоих образа,

Ты не можешь быть так долго одна,

Только вот сквозь стену смотрят глаза…

Смотрят глаза сквозь зиму,

Сквозь рваные раны ветра,

Сквозь пустоты трясину

Из недров рассвета.

А ты, не щадя белой краски,

Рисуешь разлуки бездну,

И как в завершение сказки

Глаза на стене исчезли…

Teken me op de witte muur

En achter mij is de regen als een muur,

Om me niet te vervelen terwijl ik weg ben,

Zodat ik elke avond bij je kan zijn.

Teken een verre stad in de mist

En buiten de stad van de dageraad is een schuilplaats,

Waar de wind een vers over mij fluistert

Waar de krekels over je zingen.

Teken een stuk blauwe afstand

Degene die droomt, wenkt, wacht en roept.

Als de zee - zodat schepen erop zijn,

Als de lucht is voor de vlucht van een vogel.

Onder de bel van de druppel

Je kleuren zweefden als mussen

En ze zongen als nachtegalen.

En niet langer begrijpen waar de muren zijn, waar de hemelen zijn,

Ogen zijn weggerukt uit gevangenschap,

En je tranen voor mij werden beschut door dauw.

Iemand zal zeggen: "Wat een onzin, wat een angst!"

Iemand zal vragen: "Wat is dit voor een vreemd landschap?"

Verberg de pijn in je bodemloze ogen,

Je lacht en geeft geen antwoord.

En laat het misverstand boeien

Verblindt de zielen van degenen die niet hebben geraden.

Je vroeg alleen om geluk in ruil,

En je vergaf me toen ik niet gaf.

Zij, die geen antwoord vinden

Bewogen door oorlog voor de zomer,

Maar ze zullen worden verbrand door het licht van de lucht en de zee.

En weer een glimlach geven

Voor hen, verstrikt in wankele twijfels,

Je zult ze deze fout vergeven,

Ze gaan tenslotte niet in discussie met een droom...

En wanneer je plotseling mijn run vergeet

En als je opeens mijn geluid niet meer herinnert,

We gaan met de regen naar waar de dageraad is,

En de wind zal de borstels uit je handen rukken.

De muur wacht, als een witte sluier,

Nieuwe ridders van jouw beeld,

Je kunt niet zo lang alleen zijn

Alleen ogen kijken door de muur...

Ogen kijken door de winter

Door de gescheurde wonden van de wind

Door de leegte van het moeras

Uit de ingewanden van de dageraad.

En jij, die de witte verf niet spaart,

Je trekt de afgrond van scheiding

En als aan het einde van een sprookje

De ogen op de muur verdwenen...