Опять тревога - Контингент

Опять тревога опять мы ночью вступаем в бой

Когда же дембель я мать увижу и дом родной

Когда забуду как полыхают в огне дома

Здесь в нас стреляют здесь как и прежде идет война

За перевалом в глухом ущелье опять стрельба

Осталось трое лежать за камнем ведь смерть глупа,

А может завтра меня такая-же ждет судьба

Здесь в нас стреляют здесь как и прежде идет война,

А утром рано найдут три трупа среди камней

И смолкнут люди считая гибель бедой своей

И все узнают что этой ночью пришла беда

Здесь все стреляют здесь как и прежде идет война

Песок раскАлен палящим солнцем за шестьдесят

И струйки пота выжигают глаза ребят

И хоть во фляжках воды осталось на полглотка

Здесь в нас стреляют здесь как и прежде идет война

В людей стреляет как по мишеням моя рука

Забыли-б люди в сердцах все войны на все века

И вот мы ночью тропой пустынной идем в горах

И мы вернемся, но всеж кого-то оставив там

Уж больше года в Афганистане и вот весной

Пришел мой дембель и я вернулся к себе домой

Своей девчонке от счастья пьяной гляжу в глаза

Весь мир стреляет, а там как прежде идет война

Ну что ребята нальем бокалы за тех парней

Кто отдал жизни свои за счастье других людей _

Кто не увидит родных до гроба родную мать 2

За тех ребята кому досталось в земле лежать _/ раза

Opnieuw angst, we vechten 's nachts

Wanneer de demobilisatie zal ik mijn moeder en mijn huis zien?

Als ik vergeet hoe huizen in brand staan

Hier schieten ze op ons hier, zoals voorheen, er is oorlog

Achter de pas in een dove kloof weer schieten

Er zijn er nog drie die achter een steen liggen, want de dood is dom,

En misschien wacht mij morgen hetzelfde lot

Hier schieten ze hier op ons, net als voordat er oorlog is,

En vroeg in de ochtend zullen ze drie lijken tussen de stenen vinden

En mensen zullen zwijgen en de dood als hun ongeluk beschouwen

En iedereen zal weten dat er vannacht problemen kwamen

Hier schiet iedereen hier, zoals voorheen, er is oorlog

Het zand is al zestig . roodgloeiend door de brandende zon

En zweetslierten branden de ogen van de jongens uit

En ook al zat er nog een halve slok in de flesjes water

Hier schieten ze op ons hier, zoals voorheen, er is oorlog

Mijn hand schiet mensen neer als doelwitten

Mensen zouden in hun hart alle oorlogen voor alle leeftijden vergeten

En hier zijn we 's nachts langs het woestijnpad in de bergen

En we zullen terugkeren, maar nog steeds iemand daar achterlaten

Ruim een ​​jaar in Afghanistan en nu in de lente

Mijn demobilisatie kwam en ik keerde terug naar mijn huis

Ik kijk in de ogen van mijn dronken meisje van geluk

De hele wereld schiet, en daar, zoals voorheen, is er een oorlog

Nou jongens, laten we glazen inschenken voor die jongens

Die hun leven gaven voor het geluk van andere mensen_

Wie zal geen verwanten naar het graf zien, zijn eigen moeder 2

Voor die jongens die in de grond moesten liggen_/tijden