Golden Days - kinley

I heard you went colourblind, now everything you see is red

You were looking for the sunset, but all the numbers got to your head

Maybe you should come on home, ‘cause you’ve been saying it for so long

That the buildings surround you and the city it drowns you

Yeah, maybe you should come home

You’ve been saying it for so long

Let the water lift you from the city’s undertow

Yeah, maybe you should come home

Where the gritty sand makes you feel born again

All the bad things you lived through, and the good things you didn’t do

They get washed away, when the sun hits your face

When you’re diving in the waves, yeah, these are the golden days

By the piping plovers, where you told her you loved her

We were running with the tide, seeing life through our childish eyes

Yeah, maybe you should come home

You’ve been saying it for so long

Let the water lift you from the city’s undertow

Yeah, maybe you should come home

Daydream all night.

Take her hand, make it right

Where the dunes wrap around the bay, it can take your breath away

Where the colours all bleed, where the sky meets the sea

And you’re diving deep, with your friends all around

Skipping stones to the sea, never want the sun to go down

But when the stars come out, everyone gathers ‘round

And they talk to the flame, yeah, these are the golden days

And when there is a break, we all listen to the waves

‘Cause the sound of the shore can take you out of the darkest place

Yeah, maybe you should come home

You’ve been saying it for so long

Let the water lift you from the city’s undertow

Yeah, maybe you should come home

Daydream all night.

Take her hand, make it right

Yeah, maybe you should come home

You’ve been saying it for so long

Let the water lift you from the city’s undertow

Yeah, maybe you should come home

Ik hoorde dat je kleurenblind werd, nu is alles wat je ziet rood

Je was op zoek naar de zonsondergang, maar alle cijfers kwamen naar je hoofd

Misschien moet je naar huis komen, want je zegt het al zo lang

Dat de gebouwen je omringen en de stad je verdrinkt

Ja, misschien moet je naar huis komen

Je zegt het al zo lang

Laat het water je uit de onderstroom van de stad tillen

Ja, misschien moet je naar huis komen

Waar het korrelige zand je als herboren doet voelen

Alle slechte dingen die je hebt meegemaakt en de goede dingen die je niet hebt gedaan

Ze worden weggespoeld als de zon op je gezicht valt

Als je in de golven duikt, ja, dit zijn de gouden dagen

Bij de dwergplevieren, waar je haar vertelde dat je van haar hield

We renden met het tij en zagen het leven door onze kinderogen

Ja, misschien moet je naar huis komen

Je zegt het al zo lang

Laat het water je uit de onderstroom van de stad tillen

Ja, misschien moet je naar huis komen

Dagdromen de hele nacht.

Pak haar hand, maak het goed

Waar de duinen zich om de baai wikkelen, kan het adembenemend zijn

Waar de kleuren allemaal bloeden, waar de lucht de zee ontmoet

En je duikt diep, met je vrienden overal om je heen

Stenen overslaan naar de zee, nooit willen dat de zon ondergaat

Maar als de sterren tevoorschijn komen, komt iedereen bij elkaar

En ze praten tegen de vlam, ja, dit zijn de gouden dagen

En als er een pauze is, luisteren we allemaal naar de golven

Omdat het geluid van de kust je uit de donkerste plek kan halen

Ja, misschien moet je naar huis komen

Je zegt het al zo lang

Laat het water je uit de onderstroom van de stad tillen

Ja, misschien moet je naar huis komen

Dagdromen de hele nacht.

Pak haar hand, maak het goed

Ja, misschien moet je naar huis komen

Je zegt het al zo lang

Laat het water je uit de onderstroom van de stad tillen

Ja, misschien moet je naar huis komen