Lonely Moon - Kevin Smith

Was a child and a newcomer to the ways of the world

Eyes ablaze with the light of high noon

Just to love and to be loved was all he wanted

By the light of the lonely moon

They taught him to capture and tame wild pathos

Sold him distractions and made every day seem the same

Caught the Holy Ghost lurking in his cellar and threw Him out

Leaving just a lonely name

Soon they took everything that he lived for

So he asked them to please take his life too

They denied him existence but they let him live

In a lonely room

He would suckle at the bosom of Mother Earth

But his experience poisons that thought

He falls prey somehow

To the silence of the deep-space dark

Of this lonely blue rock

Now his path is lit only by the light of falling stars

The embers fall to scorch and cut his face

He wants to believe in his unbelief

In a lonely place

But they buried his conscience

Near to the grave of God

Sealed his soul up in a tomb of tears

And they scattered his ashes East of Eden someplace

On a lonely breeze

Was a child and a newcomer to the ways of the world

Eyes ablaze with the light of high noon

Just to love and to be loved was all he needed

By the light of the lonely moon

By the light of the lonely moon

Was een kind en een nieuwkomer in de wegen van de wereld

Ogen in vuur en vlam met het licht van de hoge middag

Gewoon liefhebben en bemind worden was alles wat hij wilde

Bij het licht van de eenzame maan

Ze leerden hem wilde pathos te vangen en te temmen

Verkocht hem afleiding en zorgde ervoor dat elke dag hetzelfde leek

Ving de Heilige Geest die op de loer lag in zijn kelder en gooide Hem eruit

Ik laat alleen een eenzame naam achter

Al snel namen ze alles waar hij voor leefde

Dus vroeg hij hen om ook zijn leven te nemen

Ze ontkenden hem het bestaan, maar ze lieten hem leven

In een eenzame kamer

Hij zou zogen aan de boezem van Moeder Aarde

Maar zijn ervaring vergiftigt die gedachte

Hij valt op de een of andere manier ten prooi

Naar de stilte van het donker in de diepe ruimte

Van deze eenzame blauwe rots

Nu wordt zijn pad alleen verlicht door het licht van vallende sterren

De sintels verschroeien en snijden zijn gezicht

Hij wil geloven in zijn ongeloof

Op een eenzame plek

Maar ze begroeven zijn geweten

Dichtbij het graf van God

Verzegelde zijn ziel in een graf van tranen

En ze verstrooiden zijn as ergens ten oosten van Eden

Op een eenzaam briesje

Was een kind en een nieuwkomer in de wegen van de wereld

Ogen in vuur en vlam met het licht van de hoge middag

Gewoon liefhebben en bemind worden was alles wat hij nodig had

Bij het licht van de eenzame maan

Bij het licht van de eenzame maan