Slike - Kendi

Izvučen iz konteksta, uvučen u vorteks

Orkestra uma dok vučem svoj potez

Smrt igra šah, kocka se sa životom

Tražim protivotrov da konačno sklopim oko

Jer sam jebeno budan, hronična insomnija

Hodam poput zombija, mozak kô da sam Zodijak

Serijski ubica u pojam (Ne, ne, čekaj, čekaj, kako to da kažem…)

Ubica vlastitih snova

Kada svane zora zaspim kô sova u svetu pastelnih boja

To je ovaj ritam, nijanse ovog bita

Il' je samo moj trip, pa se pitam…

Da li vidiš instrumentale u bojama?

Da li verujete u slučajnost brojeva?

Ja ne, jer danas je dvan’esti jedan’esti

A kazaljke pokazuju na dva’es' tri i dva’es' tri

Spooky shit, ništa nije slučajno

I namerno sam ovaj bit isključio

Još smo u fazi atmosfere

Ovaj bit je sivo crn, maslinasto zelen

Boje zrna kafe, preko tamne pozadine

Što se šunja kao crni panter

Ujed crne mambe, držim toksin u ustima

Ali pre nego što pljunem ja je osetim pod prstima (Koga?)

Ova matrica je suva

Al' publika je polugluva na oba uva

Zvuk je suv kao pustinja

Percipiram ga služeći se predjašnjim iskustvima

Postajem isfrustriran, jer publika je slepa

Pa kada slikam kao da pričam u vetar

Ponekad progledaš

Tek kad zatvoriš oči, zatvoris oči

I u tome je draž

I ne traži ga, samo će doći — savršen zločin

Kad ubijam bit, podari ušima vid

Do daljnjeg slušamo slike, jen', dva, tri

Četri, pet, šest, sedam, osam ujutru

Brojim svaki sat, svaki minut i sekundu, jen', dva, tri

Polokove mrlje, Rafaelov anđeo

Karavađo i Mikelanđelo

To su Pikasove muze, Degaove balerine

Ovo je muzej, ovi tekstovi su galerije

Dugo budan do rano u zoru

Il' u drugi sumrak kako je zovu

Kafa i pakla na stolu, simptomi nervnog sloma

Zvukovi hiphop-a i neosoul-a

Dnevna soba i ja slušamo Roots-e

Dok čekamo na usrano Sunce

Više volim noć, slušam zvuk vukova, huk ćukova

Put je dug, začarani krug pun duhova

Majk je moj kist, matra moj list

Pratimo instinkt i patim od istih

Jer noćne ptice spavaju danju

Pa noću progledam jer Mesec mi pravi putanju

Upadnem u delirijum, postavim teoriju

Da je zemaljska kugla nečiji terarijum

Planiram bekstvo iz ovog zatočenistva

Pre nego što započnem išta

Uzimam novi format — monohromat i sepia

Cepam i sečem, lepim i delim slepima

Vajam rime od gline i plastelina

Crtam linije po rasterima flow-masterima

Zvuk je suv kao pustinja

Percipiram ga služeći se predjašnjim iskustvima

Postajem isfrustriran, jer kad bacam rime

Kô da bacam bisere pred svinje, jebem ti…

Ponekad progledaš

Tek kad zatvoriš oči, zatvoris oči

I u tome je draž

I ne traži ga, samo će doći — savršen zločin

Kad ubijam bit, podari ušima vid

Do daljnjeg slušamo slike, jen', dva, tri

Četri, pet, šest, sedam, osam ujutru

Brojim svaki sat, svaki minut i sekundu, jen', dva, tri

Polokove mrlje, Rafaelov anđeo

Karavađo i Mikelanđelo

To su Pikasove muze, Degaove balerine

Ovo je muzej, ovi tekstovi su galerije

Pesnici su vojnici na noćnim stražama

Lopovi što imaju zavidnu moć opažanja

I zato sve što drugi ne vide ja preslikam

Preko tvrde podloge, jer i S Kick-a

Je slikar, s njim preko rep snimka hoću da

Menjam noć u dan jer postajem zloćudan

Impresija, radjanje Sunca, zora

Zona drugog sumraka, sezona lova

Na slova koja spajam u remek delo

Sliku u kojoj reč nije hiljaditi deo

Leonardo, ako matra je platno

Autor što outro pretvara u sfumato

Ovaj outro završim sve

To je audio sfumato

Uit de context gehaald, in een draaikolk getrokken

Een orkest van de geest terwijl ik mijn zet doe

De dood speelt schaak, gokt met het leven

Ik ben op zoek naar een tegengif om eindelijk mijn ogen te sluiten

Omdat ik verdomd wakker ben, chronische slapeloosheid

Ik loop als een zombie, een brein alsof ik een dierenriem ben

Seriemoordenaar in de term (nee, nee, wacht, wacht, hoe zeg je dat...)

De moordenaar van je eigen dromen

Als de dageraad aanbreekt, val ik in slaap als een uil in de wereld van pastelkleuren

Het is dit ritme, de nuances van dit bit

Of is het gewoon mijn reis, dus ik vraag me af...

Zie je de instrumentals in kleur?

Geloof jij in het samenvallen van getallen?

Ik niet, want vandaag is de twaalfde dag

En de wijzers wijzen naar twee-drie en twee-drie

Spooky shit, niets is toevallig

En ik heb dat stukje met opzet uitgezet

We zitten nog in de sfeerfase

Dit bit is grijs zwart, olijfgroen

Koffieboonkleuren, op een donkere achtergrond

Die rondsluipt als een zwarte panter

Black mamba bite, ik houd het gif in mijn mond

Maar voordat ik spuug voel ik het onder mijn vingers (wanneer?)

Deze matrix is ​​droog

Maar het publiek is halfdoof aan beide oren

Het geluid is zo droog als een woestijn

Ik neem het waar met eerdere ervaringen

Ik raak gefrustreerd omdat het publiek blind is

Dus als ik schilder, is het alsof ik in de wind praat

Soms zie je

Pas als je je ogen sluit, sluit je je ogen

En dat is de charme

En zoek hem niet, hij komt gewoon - een perfecte misdaad

Als ik een beetje dood, geef dan mijn oren zicht

Tot nader order luisteren we naar foto's, yen', two, three

Vier, vijf, zes, zeven, acht in de ochtend

Ik tel elk uur, elke minuut en seconde, yen ', twee, drie

Pollock's vlekken, Raphael's engel

Caravaggio en Michelangelo

Dit zijn Picasso's muzen, Degas' ballerina's

Dit is een museum, deze teksten zijn galerijen

Lang wakker tot het ochtendgloren

Of bij een andere schemering zoals ze dat noemen

Koffie en hel op tafel, symptomen van zenuwinzinking

De klanken van hiphop en neosoul

De woonkamer en ik luisteren naar Roots

Terwijl we wachten op de klote zon.

Ik geef de voorkeur aan de nacht, ik luister naar het geluid van wolven, het gebrul van kevers

De weg is lang, een vicieuze cirkel vol spoken

Mike is mijn penseel, matra is mijn blad

We volgen instinct en hebben er last van

Omdat nachtvogels overdag slapen

Nou, ik zie 's nachts omdat de maan mijn pad baant

Ik val in delirium, ik heb een theorie opgesteld

Dat de wereldbol iemands terrarium is

Ik ben van plan om uit deze gevangenschap te ontsnappen

Voordat ik iets begin

Ik neem een ​​nieuw formaat - zwart-wit en sepia

Ik splits en knip, ik lijm en deel met de blinden

Ik beeldhouw rijmpjes van klei en plasticine

Ik teken lijnen op rasterstroom-masters

Het geluid is zo droog als een woestijn

Ik neem het waar met eerdere ervaringen

Ik raak gefrustreerd omdat wanneer ik rijmpjes gooi

Zoals het gooien van parels voor varkens, fuck you...

Soms zie je

Pas als je je ogen sluit, sluit je je ogen

En dat is de charme

En zoek hem niet, hij komt gewoon - een perfecte misdaad

Als ik een beetje dood, geef dan mijn oren zicht

Tot nader order luisteren we naar foto's, yen', two, three

Vier, vijf, zes, zeven, acht in de ochtend

Ik tel elk uur, elke minuut en seconde, yen ', twee, drie

Pollock's vlekken, Raphael's engel

Caravaggio en Michelangelo

Dit zijn Picasso's muzen, Degas' ballerina's

Dit is een museum, deze teksten zijn galerijen

Dichters zijn soldaten op de nachtwacht

Dieven met een benijdenswaardige waarnemingskracht

En daarom kopieer ik alles wat anderen niet zien

Over harde oppervlakken, vanwege S Kick

Hij is een schilder, ik wil bij hem zijn via een rapvideo

Ik verander de nacht in de dag omdat ik kwaadaardig word

Indruk, geboorte van de zon, dageraad

Tweede schemerzone, jachtseizoen

Naar de letters die ik combineer tot een meesterwerk

Een plaatje waarin het woord geen duizendste is

Leonardo, als de matra een canvas is

Een auteur die van outro sfumato maakt

Deze outro maak ik alles af

Het is audio sfumato