Posejdon, Pt. 2 - Kendi

1. oktobar 1989

Svuda mrak, ali ima nekog osim mene

Postoji nacin da utvrdim

Ko se jos krije to u majcinoj utrobi

Moj brat blizanac, istog dana zacet

Ali majka prioda je izabrala jaceg

Najjaci opstaju, guraju do pobede

Mor’o sam da ga pojedem

On od tada zivi u meni

On siri nemir

Ja sam prilicno nevin

Za sve, branio sam se

Al' nema dokaza ni opravdanja

Za takve postupke

Dok porota ne prihvati fenomen

Dvostruke licnosti, ali ne, ne, ne

Moj gospodar i lutkar, podstanar iznutra

Kockar koji muti do poslednjeg minuta

Ustaje u sumrak i ostaje do jutra

Ostavlja mi rusvaj kad osvane sutra

On za trenutak

Postane brutalan

Osoba mutant, monstrum i utvara

Pric’o sa psihologom, sve zapisiv’o olovkom al' nista nije pomoglo,

on je i dalje tu

Evo me stizem, tvoj fiktivni brat

Obrcem dobro u zlo, pretvaram javu u san

Aha, seoba desice se kad tad

Deoba celija, a do tada

Bicemo jin i jang, Dr.

Dzekil i Mr.

Hajd

1.oktobar 1989

Nasa draga majka ne zna kakav nosi teret

Protiv tebe da se borim, ne bojim se

Al' sam agorafobican, plasi me samo spoljni svet

Zelim da zauvek u nekom parazitiram

Prikrivam od ljudi koji misle da sam fiktivan

Da se rodim mesto njega ne bi imalo poente

Pustio sam da me pojede

O, od tada zivim u njemu

Spavam prvu, drugu smenu, pa nocu stupam na scenu

Da su znali sta se dogadja, da porodjaj oslobadja

Polu-djavola bio bi pobacaj, ali ne

Oni vole svog jedinca, ljubimca i mezimca

Ne znajuci da se u njemu krije ubica bez lica

Samo crne roznjace

Kao Rorsahove mrlje, zivo mrtvorodjence

Zreo za ludnicu, lucidan sam

Trbohozborac sto bunca kroz san

Samoubica, um suicidan

Nocu mesecari ulicama

Podvojena licnost, Edvard Norton iz Primal Fear-a

I dalje traje, al' nema mnogo do kraja filma

Ne bi nas vise zadrzavao zive

Uzecu zilet, prerezacu nam zile

Tacno u ponoc sam stajao na vratima

Otvorio je covek, duga brada, crna mantija

Krv je sikljala niz grkljan

Uzviknuo je — Gospodine, ovo je crkva

Klececi sam zagrlio oltar

Pod oslikanom kupolom otvorio se portal

Bljesak munje duz kapitela stubova

Drzim se za stomak, sa stegnutim zubima

Muka mi je, muti mi se vid, vrti mi se u glavi

Plafon crkve u beskrajnoj spirali

Prividjaju mi se stvari, povracam

Al' k’o da onog djavola oslobadjam

Jer bolje mi je, bacam pogled na pod

I vidim fetus sa mojim likom (to je on)

To je on, nakon tolikih ubistava

U slowmotionu portal ga usisava

Cuje se hor andjela, pevaju cudnu pesmu

Bogorodica place krv, stubovi se tresu

Naslonjen na fresku, al' ruka mi propada

U cetvrtu dimenziju, gubim tlo pod nogama

I dalje ne znam da l' je to bila stvarnost ili san

Al' jedno znam, svako od nas

Je pomalo Dr.

Dzekil, pomalo Mr.

Hajd

1 oktober 1989

Het is overal donker, maar er is iemand naast mij

Er is een manier om te bepalen

Wie verbergt het nog meer in de baarmoeder van hun moeder?

Mijn tweelingbroer, dezelfde dag verwekt

Maar de schoonmoeder koos de sterkere

De sterksten overleven en streven naar de overwinning

Ik moest het eten

Sindsdien leeft hij in mij

Hij verspreidt onrust

Ik ben vrij onschuldig

Voor iedereen, ik verdedigde mezelf

Maar er is geen bewijs of rechtvaardiging

Voor dergelijke acties

Totdat de jury het fenomeen accepteert

Dubbele persoonlijkheden, maar nee, nee, nee

Mijn meester en poppenspeler, huurder binnen

Een gokker die tot het laatste moment stottert

Hij staat in de schemering op en blijft tot de ochtend

Het laat me geruïneerd achter als het morgen aanbreekt

Hij voor een moment

Het wordt brutaal

Een mutant, monster en spookpersoon

Praat met een psycholoog, schrijf alles op met een potlood, maar niets hielp,

hij is er nog steeds

Hier kom ik, je fictieve broer

Ik verander goed in kwaad, ik verander de werkelijkheid in een droom

Ja, migratie zal ooit gebeuren

Celdeling, en tot dan

We zullen yin en yang zijn, Dr.

Dzekil en dhr.

Hyde

1 oktober 1989

Onze lieve moeder weet niet wat voor last ze draagt

Om tegen je te vechten, ben ik niet bang

Maar ik ben agorafobisch, alleen de buitenwereld maakt me bang

Ik wil iemand voor altijd parasiteren

Ik verberg me voor mensen die denken dat ik fictief ben

In zijn plaats geboren worden heeft geen zin

Ik liet hem me opeten

Oh, ik woon er sindsdien in

Ik slaap de eerste, tweede shift, dus ik stap 's nachts op het podium

Dat ze wisten wat er aan de hand was, die bevalling bevrijdde

Een halve duivel zou een abortus zijn, maar nee

Ze houden van hun enige kind, huisdier en huisdier

Niet wetende dat er een anonieme moordenaar in verstopt zit

Alleen zwarte hoornvliezen

Zoals de vlekken van Rorsah, levende doodgeborenen

Volwassen voor waanzin, ik ben lucide

Maagvechter raast door de slaap

Zelfmoord, suïcidaal

'S Nachts zwerven slaapwandelaars door de straten

Een gespleten persoonlijkheid, Edward Norton van Primal Fear

Het duurt nog steeds, maar niet veel tot het einde van de film

Hij zou ons niet meer in leven houden

Ik zal een scheermes nemen, ik zal onze aderen doorsnijden

Precies om middernacht stond ik voor de deur

Het werd geopend door een man, een lange baard, een zwarte mantel

Bloed sijpelde langs haar keel

Hij riep uit - Meneer, dit is een kerk

Knielend omhelsde ik het altaar

Een portaal geopend onder de geschilderde koepel

Een bliksemflits langs de kapitelen van de pilaren

Ik houd mijn buik vast, mijn tanden op elkaar geklemd

Ik ben ziek, mijn zicht is wazig, mijn hoofd tolt

Het plafond van de kerk in een eindeloze spiraal

Ik heb visioenen, ik moet overgeven

Maar het is alsof je die duivel bevrijdt

Omdat ik beter ben, kijk ik naar de vloer

En ik zie een foetus met mijn karakter (dat is hem)

Dat is hem, na zoveel moorden

In slowmotion zuigt het portaal het op

Een koor van engelen wordt gehoord, ze zingen een vreemd lied

De Maagd huilt bloed, de pilaren trillen

Leunend op het fresco valt mijn arm uit elkaar

In de vierde dimensie verlies ik de grond onder mijn voeten

Ik weet nog steeds niet of het werkelijkheid of een droom was

Maar ik weet één ding, ieder van ons

Is een kleine dr.

Jekyll, een beetje Mr.

Hyde