Misbehave -

I’m a masochistic optimist scared of everything I’m up

against and I can’t find solid ground with my head up in the clouds

Sometimes I don’t wanna be here but I’m looking for acceptance

Searching for some common sense in a bundle of contradictions

And when your life is spent coping with

living can you really call that living at all?

And can you be sure that you have perspective

while you’re shielding your eyes from it all?

So take me as I am/

And you can take my hand while I talk

about the long run while I can barely stand/

And I’ll make the best laid plans because this is who I am

Just someone trying to make sense of what I don’t understand

It’s like a stress test to have a normal conversation

Too much anger and frustration at the surface

And all that I am basing this is being subpar at relationships

And the toll that this is taking is obvious

And when you spend your life coping with

living can you really call that living at all?

And can you make any progress with your back against the wall?

I’m the sum of my experience, plus all the places that I’ve been

I hope that’s enough in the end

Divided by the pain I feel, plus all the love that makes this real

I hope that’s enough in the end

Ik ben een masochistische optimist die bang is voor alles waar ik mee bezig ben

tegen en ik kan geen vaste grond vinden met mijn hoofd in de wolken

Soms wil ik hier niet zijn, maar ben ik op zoek naar acceptatie

Zoeken naar wat gezond verstand in een bundel tegenstrijdigheden

En wanneer je leven wordt besteed aan het omgaan met

leven kun je dat überhaupt leven noemen?

En kun je er zeker van zijn dat je perspectief hebt

terwijl je je ogen voor dit alles afschermt?

Dus neem me zoals ik ben/

En je kunt mijn hand pakken terwijl ik praat

over de lange termijn terwijl ik nauwelijks kan staan/

En ik zal de best uitgewerkte plannen maken, want dit is wie ik ben

Gewoon iemand die probeert te begrijpen wat ik niet begrijp

Het is als een stresstest om een ​​normaal gesprek te voeren

Te veel woede en frustratie aan de oppervlakte

En het enige waarop ik dit baseer, is ondermaats zijn in relaties

En de tol die dit eist is duidelijk

En wanneer je je leven besteedt aan het omgaan met

leven kun je dat überhaupt leven noemen?

En kom je met je rug tegen de muur al een eind op weg?

Ik ben de som van mijn ervaring, plus alle plaatsen waar ik ben geweest

Ik hoop dat dat uiteindelijk genoeg is

Gedeeld door de pijn die ik voel, plus alle liefde die dit echt maakt

Ik hoop dat dat uiteindelijk genoeg is