Conscium - Kardashev

Thrown into the wind to create.

Held under the dirt for seven days.

Nothing is hastened,

all things are done.

O, evening to morning!

«Then come to me in bright defile,

where judgement day is not a thing

that can be delayed for overlong.»

*

Silence at Dawn.

Everything in its place.

Slow moving tides reflect cinnabar skies.

The Earth is beautiful and one day

I shall die.

I’ll step into forever,

where the edge is gone.

The Earth unseeded —

The sun sets upon nowhere.

Beauty as emptiness?

Oh, what will I do with such

beauty as emptiness?

And now in light, and in knowledge of this…

what must I do?

what must be done?

Millions of embers have gone out

behind my back.

Four hundred billion more

stare at me from the dull horizon.

Where do I stand?

What claim to make?

So I will let the scales fall

from my eyes —

for here in this light I am speechless!

Who am I to speak of morality?

In de wind gegooid om te creëren.

Zeven dagen onder de grond gehouden.

Niets wordt bespoedigd,

alle dingen zijn gedaan.

O, van avond tot ochtend!

«Kom dan naar mij in heldere verontreiniging,

waar de dag des oordeels geen ding is

dat kan te lang worden uitgesteld.»

*

Stilte bij dageraad.

Alles op zijn plaats.

Langzaam bewegende getijden weerspiegelen cinnaber luchten.

De aarde is mooi en op een dag

Ik zal sterven.

Ik stap voor altijd in,

waar de rand is verdwenen.

De aarde ongezaaid —

De zon gaat nergens onder.

Schoonheid als leegte?

Oh, wat zal ik ermee doen?

schoonheid als leegte?

En nu in het licht, en in kennis hiervan...

wat moet ik doen?

wat moet er gebeuren?

Er zijn miljoenen sintels uitgegaan

achter mijn rug.

Vierhonderd miljard meer

staar me aan vanaf de doffe horizon.

Waar sta ik?

Welke claim moet je maken?

Dus ik laat de weegschaal vallen

van mijn ogen -

want hier in dit licht ben ik sprakeloos!

Wie ben ik om over moraliteit te spreken?