Wie Gemein - Karamel

Die Augen ausgeweint und wie man gut erkennen kann, brutal blindlings

überrascht.

Du weißt heute ist nichts so wie es scheint-

zu weit raus geschwommen im dunklen Meer der Nacht.

Da kannst du noch so häufig sagen, es sei nicht so gemeint,

gewesen ist es allemal und du erhascht

noch einen Augenblick von Realität,

sie beißt, sie schreit, sie weint, sie tritt, sie

kratzt.

Wie gemein das sein kann- streck deinen Arm aus, gib mir einfach deine Hand.

Wie vereint man sein kann und trotzdem wissentlich ohne klaren Verstand.

Wenn man sich entzweit.

Die Lunge herausgeschrieen, sieh, es hängt mir aus dem Hals,

manchmal ist nichts sagen komplizierter als geplant.

Und das was angeschrieen wird, das sind die Spuren des Verfalls,

da kann keiner sagen, er hätte was geahnt.

Immer weiter ohne Sorge, mit dem Kopf gegen die Wand, immer weiter gegen den

weißen Verband.

Immer weiter mit dem Kopf gegen die Wand.

Wie gemein das sein kann- streck deinen Arm aus, gib mir einfach deine Hand.

Wie vereint man sein kann und trotzdem wissentlich ohne klaren Verstand.

Wenn man sich entzweit.

Wo das angefangen hat, wie weit ich mitgezogen bin,

wie lange du das verlangen hast, nichts zu verstehen?

Ist es peinlich was ich mache?

Bin ich kleinlich wenn ich nicht lache, über das,

was du vorgibst jetzt zu sein?

Da kannst du noch so häufig sagen, das hier sei nicht mein Bereich,

und ob ich nichts verstehe, meine Antwort heißt «vielleicht».

Immer weiter ohne Sorge mit dem Kopf gegen die Wand.

Immer weiter gegen den weißen Verband.

Immer weiter mit dem Kopf gegen die Wand.

Wie gemein das sein kann- streck deinen Arm aus, gib mir einfach deine Hand.

Wie vereint man sein kann und trotzdem wissentlich ohne klaren Verstand.

Wenn man sich entzweit.

Huilend zijn ogen en, zoals je kunt zien, brutaal blind

verrast.

Je weet vandaag dat niets is wat het lijkt

zwom te ver weg in de donkere zee van de nacht.

Je kunt nog zo vaak zeggen dat je het niet zo bedoelt,

dat is het altijd geweest en je hebt het opgevangen

nog een momentje realiteit

ze bijt, ze schreeuwt, ze huilt, ze schopt, ze

krassen.

Hoe gemeen kan dat zijn - strek je arm uit, geef me gewoon je hand.

Hoe men verenigd kan zijn en toch willens en wetens zonder een heldere geest.

Wanneer je uit elkaar gaat.

schreeuwde het uit mijn longen, zie het uit mijn keel hangen

soms is niets zeggen ingewikkelder dan gepland.

En waar tegen geschreeuwd wordt zijn de sporen van verval

niemand kan zeggen dat ze iets vermoedden.

Zorgeloos verder en verder, met zijn hoofd tegen de muur, steeds verder tegen de

wit verband.

Blijf doorgaan met je hoofd tegen de muur.

Hoe gemeen kan dat zijn - strek je arm uit, geef me gewoon je hand.

Hoe men verenigd kan zijn en toch willens en wetens zonder een heldere geest.

Wanneer je uit elkaar gaat.

Waar begon het, hoe ver ben ik gegaan,

Hoe lang wil je al niets begrijpen?

Is het gênant wat ik doe?

Ben ik bekrompen als ik hier niet om lach

wat doe je alsof je nu bent?

Je kunt altijd zeggen dat dit niet mijn gebied is,

en als ik iets niet begrijp, is mijn antwoord "misschien".

Blijf zorgeloos met je hoofd tegen de muur lopen.

Blijf doorgaan tegen de blanke vereniging.

Blijf doorgaan met je hoofd tegen de muur.

Hoe gemeen kan dat zijn - strek je arm uit, geef me gewoon je hand.

Hoe men verenigd kan zijn en toch willens en wetens zonder een heldere geest.

Wanneer je uit elkaar gaat.