O Silêncio - Käp

Depende, depende da interioridade de cada um

Eu, ao vir-me embora, dei muitas graças a Deus por ver aquela aguarela

maravilhosa num quadro que eu não sei descrever, e dei graças a Deus por ter

inteligência para ver!

O silêncio não me assusta, eu vivo num constante

Não tenho nada para dizer e não sou ignorante

Ao ponto de falar sem saber só porque me está a apetecer

Olha que eu não esqueço o que digo, memória de elefante

Ficas calado para poder estar amuado enquanto

Eu escrevo tudo para poder ficar calado

Falar assusta-me tanto que ignoro o meu passado

Ao ponto de pensares que nasci ontem por saberes que eu parto

Guardo as palavras para mim para nunca me faltarem

Viro a cara aos que mais amo para nunca me culparem

De os ter enganado e levado à confusão mental

Porque o fundamental é estar bem acordado

Mas hoje o que é normal é não ter cabedal

Para este vendaval que nos deixa de rastos

Porque até haver final, aquilo que é geral

É andar em espiral a cair no buraco

Queres entrar e tens uma palavra-passe

Eu tenho a chave do cofre com todas as palavras-chave

Não me adianta de nada porque eu só preciso de uma

E aqui não tenho nenhuma que abra esta fechadura

«Passo» e quando passo em bluff tu não analisas

Que quando eu passo a palavra me tou a cagar para as fichas

Não sabias que eu só jogo porque não tenho sorte nem azar

Simplesmente não perco, aposto pouco e forte

Nesta sala (há) alguém disposto a dar-me ensino

E na maior parte dos dias de mim nem vê um sorriso

Nem sequer um exercício mas isso já é diário

Tentar fazer mais sentido com menos vocabulário

Tento arranjar direções mas sem ter as coordenadas

E quero obter respostas com as perguntas erradas

«stora, ajude-me, ainda não percebo isto»

«você não percebeu foi que já tinha percebido»

O silêncio não me assusta

O silêncio não me assusta não

Fico melhor sozinho, só a falar comigo

Faz silêncio que eu não quero confusão

Não quero desistir, mas se eu não tenho pulmão

Para correr atrás de nada vivo na desilusão

Por saber o que eu consigo e ver aquilo que eu não faço

E em cada dia vazio esvazio mais um maço

Queimo o tempo com cigarros queimados que me dão tempo

Que se fumados lentamente deixam-me a pensar e tento

Começar a considerar deixar de fumar porque penso

Que para poder viver preciso de tempo

Dos cigarros aos beats sou tudo eu que faço

Com as minhas mãos que um dia te podem dar um abraço

E caso o destino não nos meça com régua

Eu sou maior e não tenho tecido branco para tréguas

Prendo-me a isto mas não me arrendo nem me rendo

Ás evidências porque eu estou certo, não aprendo

A dar respeito ao que é alheio, conheço este meio

E se vens à procura de podres, man, acertaste em cheio

Foge!

Estou com pressa e tenho a vida para apanhar

Eu corro mas ela diz-me que não tem sítios para parar

E mesmo que eu a apanhasse ainda não tirei o passe

Por isso fico parado só a vê-la passar

Mais vale estar sozinho do que mal acompanhado

Eu ando sempre sozinho e sempre mal acompanhado

Não compensa ter um grupo, há sempre um que come tudo

E depois ficamos todos gordos o caralho

Eu não sou cego, sei que tenho olhos postos

Por isso vão ouvindo os velhos até que saiam os novos

Eu quero buzz com cuidado para não sair furado

E tu chamas-me promessa e eu nunca te prometi nada

Pé atrás só para o caso, ando preparado

Para que um dia isto corra mal e me deixe atrasado

Eu não vivo do passado, ele é que vive de mim

E agora já nem sopro o fumo ele é que quer sair daqui

Tento fazer mais sentido com menos vocabulário

E é por isso que eu não falo e ainda faço sentido

Het hangt ervan af, het hangt af van de innerlijkheid van elk

Toen ik wegging, dankte ik God veel voor het zien van die aquarel

geweldig in een omgeving die ik niet weet te beschrijven, en ik dankte God dat ik hem had

intelligentie om te zien!

Stilte maakt me niet bang, ik leef constant

Ik heb niets te zeggen en ik ben niet onwetend

Tot op het punt van spreken zonder het te weten, gewoon omdat ik er zin in heb

Kijk, ik vergeet niet wat ik zeg, het geheugen van een olifant

Je houdt je stil zodat je kunt mokken

Ik schrijf alles zodat ik kan zwijgen

Praten maakt me zo bang dat ik mijn verleden negeer

Tot op het punt dat ik denk dat ik gisteren ben geboren omdat je weet dat ik wegga

Ik houd de woorden voor mezelf, zodat ik ze nooit mis

Ik wend mijn gezicht af van degenen van wie ik het meest hou, zodat ze mij nooit de schuld geven

Ze hebben bedrogen en geleid tot mentale verwarring

Omdat het fundamentele is om klaarwakker te zijn

Maar tegenwoordig is het normaal dat er geen leer is

Voor deze storm die ons achterlaat

Want tot er een einde komt, dat wat algemeen is

Het loopt in een spiraal en valt in het gat

Wil je naar binnen en heb je een wachtwoord

Ik heb de kluissleutel met alle sleutelwoorden

Ik heb er niets aan, want ik heb er maar één nodig

En hier heb ik er geen die dit slot opent

«Passen» en als ik bluf doorgeef, analyseer je niet

Dat als ik het woord doorgeef, ik geen reet geef om de kaarten

Wist je niet dat ik alleen speel omdat ik geen geluk of pech heb?

Ik verlies gewoon niet, ik zet klein en sterk in

In deze kamer is (er) iemand bereid mij les te geven

En de meeste dagen zie ik niet eens een glimlach

Niet eens een oefening, maar dat is al dagelijkse kost

Proberen om meer zin te maken met minder woordenschat

Ik probeer een routebeschrijving te krijgen, maar zonder de coördinaten te hebben

En ik wil antwoorden krijgen met de verkeerde vragen

«stora, help me, ik begrijp dit nog steeds niet»

"je wist niet dat het was dat je het al opmerkte"

Stilte maakt me niet bang

Stilte maakt me niet bang

Ik ben beter alleen, praat gewoon tegen mezelf

Zwijg, ik wil geen verwarring

Ik wil niet opgeven, maar als ik de longen niet heb

Om gedesillusioneerd achter alles aan te rennen dat leeft

Omdat ik weet wat ik kan en zie wat ik niet kan

En op elke lege dag leg ik weer een pak leeg

Ik verbrand tijd met verbrande sigaretten die me tijd geven

Die, als ze langzaam gerookt worden, me aan het denken zetten en ik probeer het

Begin te overwegen om te stoppen met roken omdat ik denk

Dat ik tijd nodig heb om te leven

Van sigaretten tot beats, het is alles wat ik doe

Met mijn handen die je op een dag een knuffel kan geven

En als het lot ons niet meet met een liniaal

Ik ben ouder en ik heb geen witte stof voor wapenstilstand

Hier houd ik me aan maar ik geef niet op of geef me over

Naar het bewijs want ik heb gelijk, ik leer het niet

Om respect te tonen aan wat vreemd is, weet ik op deze manier

En als je op zoek bent naar rotte dingen, man, dan heb je het goed gedaan

Weglopen!

Ik heb haast en ik heb leven in te halen

Ik ren maar ze vertelt me ​​dat ze nergens kan stoppen

En zelfs als ik hem ving, kreeg ik nog steeds de pas niet

Daarom sta ik gewoon toe en kijk hoe ze voorbij komt.

Het is beter om alleen te zijn dan slecht begeleid

Ik ben altijd alleen en altijd in slecht gezelschap

Het loont niet om een ​​groep te hebben, er is er altijd wel een die alles opeet

En toen werden we allemaal zo verdomd dik

Ik ben niet blind, ik weet dat ik de ogen heb gesloten

Daarom luisteren ze naar de oude totdat de nieuwe uitkomen

Ik wil voorzichtig zoemen om niet vast te lopen

En je noemt me een belofte en ik heb je nooit iets beloofd

Stap terug voor het geval dat, ik ben voorbereid

Zodat dit op een dag fout gaat en mij achterlaat

Ik leef niet vanuit het verleden, hij leeft vanuit mij

En nu ik de rook niet eens uitblaas, wil hij hier weg

Ik probeer meer te begrijpen met minder woordenschat

En daarom spreek ik niet en heb ik nog steeds zin