Ninho Pt. I - Käp

Não estou vazio mas estou quase

E quase que ficavas aqui a puxar-me pelo braço

E quase que semeava a semente no nosso vaso

À espera que algo crescesse e que a terra nos desse asas

Mas eu vou agora nem que voe sozinho

O meu voo é agora, concordas?

voa comigo

E já estou à nora e a hora é de partir

Porque eu sou quem chora, decora que eu estive aqui

Colora tudo o que vês que a aurora é quando sorris

Pouco me importa se fechas a porta se eu não tenho bis

Dentro de mim tenho tão pouco que se o vento soprar

Eu não duvido que sigo para outro lugar

Mas a força da inércia tem bem mais peso e pesa

Bem mais que o dobro que outras vontade que eu tenha

E que força é essa capaz de dar brilho à Terra e à Lua

Trazer-te calma e nua para que na noite escura

Eu te descubra ao meu lado adormecida pelo amor

E te cubra com o meu lado do cobertor

E aquilo que eu te podia dar era pouco

Sabendo que como um todo era maior que algum dos outros

Magoas-me por não ser o escolhido para ser magoado

E a insegurança é fruto de não me poder segurar

A nada que seja teu, à tralha que te pertence

Deitada naquilo que é meu e há coisas que não se esquece

Eu esqueço que já tive a tua mão

Larguei-a porque eu só fiz parte da tua depressão

Nada mais e nada menos, caímos na confusão que criámos

Por só vermos o que sentimos como enganos

Talvez o erro fosse meu e eu não tenha visto

Estou certo que foste a melhor coisa que eu nunca tive

Eu tentei mas deram-te asas só a ti

E agora só sobro eu e a paixão aqui no ninho

Não estou vazio mas estou quase

Não estou vazio mas estou quase

Não estou vazio mas estou quase

E tão quase e tão quase

Não estou sozinho mas estou quase

Não estou sozinho mas estou quase

Não estou sozinho mas estou quase

E tão quase e tão quase

Aproveita que é Primavera e voa como as outras aves

Que as asas que tens derretam com o calor com que sonhaste

E que te sintas derrotada e obrigada a ter que voltar à pata

Que ponderada e sensata isso tu não és nada

Não tarda a gente vê-se, vais estar de mão dada e que esse

Corpo agarrado ao teu nunca te vire do avesso

Porque o gesso não concerta tudo e quão certa tu estás

Ao saber que o corpo fecha mas a mente jamais cicatriza completamente

Não entres nem que eu tenha a porta aberta

E a merda em que eu penso me deixe com a língua entre os dentes

Não é que eu já não pense em ti, esqueça o que eu senti

Esquece aquilo que eu sou sem ti, se desse fazia sentido

Mas por agora faço o que me faz levantar

Caso contrário antes morto a estar calado e contrariado

Só queria voar tão alto, para fora do mundo

E talvez se tivesse contigo só fosse ficar deitado, não sei

Nunca digas a ninguém que não podes ajudar

Enquanto souberes sorrir tens sempre muito para dar

Ik ben niet leeg, maar ik ben bijna

En je bleef bijna hier en trok me aan de arm

En bijna het zaad in onze vaas gezaaid

Wachten tot er iets groeit en tot de aarde ons vleugels geeft

Maar ik ga nu, ook al vlieg ik alleen

Mijn vlucht is nu, ben je het daarmee eens?

vlieg met mij mee

En ik heb al geen idee en het is tijd om te vertrekken

Omdat ik degene ben die huilt, onthoud dat ik hier was

Kleur alles wat je ziet dat de dageraad is als je lacht

Het maakt me niet uit of je de deur sluit als ik geen toegift heb

In mij heb ik zo weinig dat als de wind waait

Ik twijfel er niet aan dat ik ergens anders heen ga

Maar de traagheidskracht heeft veel meer gewicht en weegt

Veel meer dan twee keer zoveel andere verlangens dan ik heb

En wat voor soort kracht is in staat om de aarde en de maan te laten schijnen

Breng je kalm en naakt zodat in de donkere nacht

Ik vind je aan mijn zijde slapend van liefde

En bedek je met mijn kant van de deken

En wat ik je kon geven was weinig

Wetende dat het als geheel groter was dan alle andere

Je doet me pijn omdat ik niet de uitverkorene ben om gekwetst te worden

En onzekerheid is het gevolg van niet kunnen volhouden

Naar niets dat van jou is, naar de rotzooi die van jou is

Liggen in wat van mij is en er zijn dingen die je niet vergeet

Ik vergeet dat ik je hand al had

Ik verliet haar omdat ik slechts een deel van je depressie was

Niets meer en niets minder, we vervielen in de puinhoop die we veroorzaakten

Omdat we alleen wat we voelen als fouten zien

Misschien was de fout van mij en zag ik het niet

Ik weet zeker dat je het beste was dat ik nooit heb gehad

Ik heb het geprobeerd, maar ze gaven je alleen vleugels

En nu zijn het alleen ik en passie hier in het nest

Ik ben niet leeg, maar ik ben bijna

Ik ben niet leeg, maar ik ben bijna

Ik ben niet leeg, maar ik ben bijna

En zo bijna en zo bijna

Ik ben niet alleen, maar ik ben bijna

Ik ben niet alleen, maar ik ben bijna

Ik ben niet alleen, maar ik ben bijna

En zo bijna en zo bijna

Profiteer van het feit dat het lente is en vlieg net als de andere vogels

Mogen de vleugels die je hebt smelten met de hitte waarvan je droomde

En dat je je verslagen voelt en gedwongen wordt terug te moeten naar de poot

Wat attent en verstandig dat je niets bent

Het duurt niet lang voordat we elkaar zien, je bent hand in hand en zo

Een lichaam dat zich aan het jouwe vastklampt, keert je nooit binnenstebuiten

Want gips lost niet alles op en hoe zeker weet je dat

Wetende dat het lichaam sluit, maar de geest nooit volledig geneest

Kom niet binnen, ook al heb ik de deur open

En de shit waar ik aan denk, laat me met mijn tong tussen mijn tanden zitten

Het is niet dat ik niet meer aan je denk, vergeet wat ik voelde

Vergeet wat ik ben zonder jou, als dat logisch was

Maar voorlopig doe ik waar ik van opsta

Anders zou het beter zijn te sterven dan te zwijgen en van streek te zijn

Ik wilde gewoon zo hoog vliegen, de wereld uit

En als ik het met jou had, zou ik misschien gewoon gaan liggen, ik weet het niet

Vertel nooit iemand dat je niet kunt helpen

Zolang je weet hoe je moet glimlachen, heb je altijd veel te geven