Acapella - Käp

Vivemos numa linha ordenados pelo presente

Destacados pelo passado, alinhados por um pai presente

Ou então atrapalhados pelo inverso

Consumindo verso a verso cada som que nos passa à frente

Uns são amados com brinquedos e mimados sem ter medo

Mal tratados por um dedo que tocou na cara

Nós fomos amados sem criados e mimados sem os gastos

Educados numa escola mal educada

Somos partes partidas do mesmo todo

Jogadores que pregam partidas nas duas partes do jogo

Nós somos contrários mas nem sempre adversários

Somos ambos horas de sono em duas partes do sonho

Nós sonhadores sem limites e fronteiras

Sabemos que quanto menos se dorme mais pretas são as olheiras

Nós somos filhos e netos de quem nos fez

E dissemos até logo em vez de dizermos adeus

A deus conto as histórias de mais um último adeus

Aos meus só conto as lágrimas largadas pelos seus

Desaparecimentos trágicos inesperados

Bombas de sofrimento, filhos desesperados

Bro não faças essa cara a vida ainda te vai sorrir

Há-de te trazer um pequeno para te fazer existir

Há-de te fazer mais sereno para tu poderes construir

No seio de um duro inverno, uma família pra assumir

E eu sei que tu vais aguentar sem fugir

O medo e a frustração que o teu filho te veja partir

Mesmo que seja cedo ou não, só te vais poder contrair

E a contração dos vossos laços só o vai explodir

Devastação, completamente o que deixaste

Um filho sem pai com padrasto, com um sorriso que tu mudaste

A isto ainda não chegaste, mas quando sentires que acabaste

Lembra-te dos teus 17 e pela merda que passaste

Imagino-te semanas antes do dia marcado

Com um sorriso que nunca antes tinha sido forçado

Que era inocente e que em instantes se virou pra baixo

Face à insistência e persistência de um destino adivinhado

Outra semana, mais dois pontos ligados

Faltava-te uma parcela e já tinhas o resultado

Tiraste a prova dos nove e sentiste o já destinado

Quando em forma de adeus o teu pai te caiu nos braços

Mudou tudo só num mês, os sorrisos já ninguém vê

E aquela conta que deus fez era uma subtração

E após anos de circunferências, no fim da sua vivência

Pela primeira vez ele chora e dá-te a mão

Diz-te o quanto te amou e ficou por dizer

Diz-te o quanto lutou para te ter

Numa despedida dramática, limitada por si

Limitou-se a quatro palavras — «gosto muito de ti»

Agora relembro aquela fria manhã de sábado

Em que o sol descongelava as lágrimas de forma rápida

Em que o teu coração juntava as partes de uma dor esperada

E em que o meu corpo fraquejava ao ver-te baixar a guarda

Agora lembro-me do que fiz para esconder isso

A forma como me contive pra te mostrar um sorriso

E enquanto eu te abraçava o quanto imaginava

O tanto de dificuldade que era passar por isso

Assim é a vida e os fins fazem parte dela

E se este não é o teu fim então parte nela bro

Ela vai-te moldar por mais que sejas duro

E vais tapar o sofrimento com um simples carapuço

Preto ou não, isso não significa luto

Mas o ringue abriu para ti, deixaste de ser aluno

Não quero ser presunçoso, só quero saber dos meus

Mas se nos vamos ver lá em cima porque dizemos adeus?

We leven in een lijn geordend door het heden

Gemarkeerd door het verleden, uitgelijnd door een huidige vader

Of anders gehinderd door het omgekeerde

Vers voor vers consumeren we elk geluid dat voor ons passeert

Sommigen zijn geliefd met speelgoed en verwend zonder angst

Slecht behandeld door een vinger die het gezicht raakte

We waren geliefd zonder bedienden en verwend zonder kosten

Opgegroeid op een slechte school

We zijn gebroken delen van hetzelfde geheel

Spelers die grappen uithalen in beide delen van het spel

We zijn tegenpolen, maar niet altijd tegenstanders

We zijn beide uren slaap in twee delen van de droom

Wij dromers zonder grenzen en grenzen

We weten dat hoe minder je slaapt, hoe donkerder je donkere kringen worden

Wij zijn kinderen en kleinkinderen van degenen die ons gemaakt hebben

En we zeiden tot ziens in plaats van afscheid te nemen

Ik vertel God de verhalen van nog een laatste afscheid

Voor de mijne tel ik alleen de tranen die door hun zijn vergoten

Onverwachte tragische verdwijningen

Bommen van lijden, wanhopige kinderen

Broer, trek dat gezicht niet, het leven zal je nog steeds toelachen

Het zal je een kleintje brengen om je te laten bestaan

Het zal je rustiger maken, zodat je kunt bouwen

Midden in een strenge winter, een gezin om het hoofd te bieden

En ik weet dat je het zult volhouden zonder weg te lopen

De angst en frustratie dat je kind je ziet gaan

Of het nu vroeg is of niet, u kunt alleen contracteren

En de samentrekking van je banden zal alleen maar exploderen

Verwoesting, helemaal wat je achterliet

Een vaderloze zoon met een stiefvader, met een glimlach die je hebt veranderd

Je bent hier nog niet aan toegekomen, maar als je het gevoel hebt dat je klaar bent

Denk aan je 17e en de rotzooi die je hebt doorgemaakt

Ik stel me je weken voor de geplande dag voor

Met een glimlach die nog nooit eerder geforceerd was

Dat hij onschuldig was en dat hij zich in een oogwenk omdraaide

Geconfronteerd met de aandrang en volharding van een geraden lot

Nog een week, nog twee hechtingen verbonden

Je miste een portie en je had het resultaat al

Je deed de test van de negen en je voelde wat al voorbestemd was

Toen je vader in de vorm van een afscheid in je armen viel

Alles veranderde in slechts een maand, de glimlach is niet meer te zien

En die rekening die God maakte was een aftrekking

En na jaren van omwegen, aan het einde van zijn leven

Voor het eerst huilt hij en pakt je hand

Vertelt je hoeveel hij van je hield en onuitgesproken bleef

Hij vertelt je hoeveel hij heeft gevochten om jou te krijgen

In een dramatisch afscheid, beperkt door jou

Het was beperkt tot vier woorden - «Ik vind je echt leuk»

Nu herinner ik me die koude zaterdagochtend

Toen de zon ontdooide tranen snel

Waarin je hart zich aansloot bij de delen van een verwachte pijn

En toen mijn lichaam verzwakte toen ik zag dat je op je hoede was

Nu herinner ik me wat ik deed om het te verbergen

De manier waarop ik mezelf inhield om je een glimlach te tonen

En terwijl ik je zo veel omhelsde als ik me had voorgesteld

Hoeveel moeite het was om daar doorheen te gaan

Dit is het leven en doelen maken er deel van uit

En als dit niet jouw einde is, ga er dan voor bro

Ze zal je vormen, hoe hard je ook bent

En je bedekt het leed met een simpele kap

Zwart of niet, het betekent geen rouw

Maar de ring ging voor je open, je stopte met student zijn

Ik wil niet aanmatigend zijn, ik wil gewoon meer weten over de mijne

Maar als we elkaar daarboven gaan zien, waarom nemen we dan afscheid?