A Breath - Kaoteon

She, the tempest, a somber sensual divinity

She swallows the moon only for the moon to be reborn through her womb

Her frailty resembles the bones of the earth

Slender, Yet no chains could hold her ankle nor her mind

I, Fenrir, the all consuming death

An engulfing darkness which plummets from my lips unto hers

Slithering down her throat, clenching her soul

As her stomach contracts with every

blood-red wine breath she draws from mine

We wrap our bodies in a beautiful

shroud of black till the world is no more

The sickening lie that is light, suffocates

Its absence hides only the fears of the meek

Darkness descends with none but a familiar face

When our nakedness collides, the universe we become

Constellations, energy, life, death and rebirth

Her destructive fire, rages yet subtracts

And the myriad of tongues in which we speak are rendered to none

Zij, de storm, een sombere sensuele godheid

Ze slikt de maan alleen in om de maan herboren te laten worden door haar baarmoeder

Haar kwetsbaarheid lijkt op de botten van de aarde

Slank, maar geen kettingen konden haar enkel of haar geest vasthouden

Ik, Fenrir, de alles verterende dood

Een verzwelgende duisternis die van mijn lippen naar de hare daalt

Glijdend door haar keel, haar ziel op elkaar klemmend

Terwijl haar maag samentrekt met elke...

bloedrode wijn adem ze uit de mijne

We wikkelen ons lichaam in een mooie

lijkwade van zwart tot de wereld niet meer is

De misselijkmakende leugen die licht is, verstikt

Zijn afwezigheid verbergt alleen de angsten van de zachtmoedigen

De duisternis daalt neer met alleen een bekend gezicht

Wanneer onze naaktheid botst, wordt het universum dat we worden

Sterrenbeelden, energie, leven, dood en wedergeboorte

Haar vernietigende vuur, woedt en trekt toch weg

En de talloze tongen waarin we spreken, worden aan niemand weergegeven