Le Geste -

Virer les cendres qu’il reste

Entre noirceur et fumée

Faire tomber ces braises d’un geste

Léger

Sentir cette brume épaisse

Xxxx carresser

Et penser à la blonde tendresse

Pour mieux parler

Je prendrai ces manies qu’on déteste

Sans broncher

J’comprendrai qu’on n’oublie pas et qu’on reste

Accroché

Passer pour une heure lente

A l’air libre, filtré, obsédé

Par l’envie omniprésente

De consummer

Je prendrai ces manies qu’on déteste

Sans broncher

J’apprendrai qu’on n’oublie pas et qu’on reste

Accroché

Je prendrai ces manies qu’on déteste

Sans broncher

J’apprendrai qu’on n’oublie pas et qu’on reste

Accroché

Je prendrai ces manies qu’on déteste

Sans broncher

J’comprendrai qu’on n’oublie pas et qu’on reste

Accro

Verwijder de as die overblijft

Tussen duisternis en rook

Laat deze sintels vallen met een gebaar

Licht

Voel deze dikke waas

Xxxx strelen

En denk aan de blonde tederheid

Om beter te spreken

Ik zal die eigenaardigheden nemen die we haten

onwankelbaar

Ik zal begrijpen dat we niet vergeten en dat we blijven

Honger

Een rustig uurtje overslaan

In de open lucht, gefilterd, geobsedeerd

Door de alomtegenwoordige afgunst

Consumeren

Ik zal die eigenaardigheden nemen die we haten

onwankelbaar

Ik zal leren dat we niet vergeten en we blijven

Honger

Ik zal die eigenaardigheden nemen die we haten

onwankelbaar

Ik zal leren dat we niet vergeten en we blijven

Honger

Ik zal die eigenaardigheden nemen die we haten

onwankelbaar

Ik zal begrijpen dat we niet vergeten en dat we blijven

verslaafde