Mimo Wszystko - Kaen

Nie mam siły, by wstać

Nie mam siły, by iść

Nie mam siły, by grać

Nie mam siły, by żyć

Eksploduje mój mózg

Atakuje mnie chłód

Zasypuje rój gróz

To rujnuje mnie znów

Ale nagle w żagle łapię ciepły wiatr

Znów pragnę, naprawdę widzę piękny świat

Kiedy na rękach mam córkę IVE i Pauli

Wtedy wiem, że to Pan szczęście prawdziwe dał mi

Pamiętam chwile, kiedy dopadał głód

Kiedy łapał za but, wtedy szlochał ten czub

Tylko Juras podał dłoń, bracie, kocham Cię!

Dawid eksplodował, bo za długo szlochał, wiesz?

Tyle chwil, które w nas są - one rodzą ból

Te dni, które czas wziął, nie powrócą już

Po każdej, największej burzy, ten promień musi wyjść

On mówi nam «w stronę słońca idź», «w stronę słońca idź»

Juras zdjął mi kaganiec, Sokół spuścił ze smyczy

Aura flow, super samiec nie wypuści zdobyczy, słyszysz?

To ten ćpun, jego bunt opanował Was

Zanim tłum, zanim bum wylądował w snach

Tulę mamę, mama dumna, płynie łza

Wychowała dama chama, mama siłę ma

Upadam, żeby powstać, wstaję, żeby biec

Biegnę, żeby wygrać, Ty też!

Siostrzyczko, ciężko wychowywać samej córkę

Mała księżniczko, wujek kocha Maję pszczółkę

Kobiety zostawiały, one zdradzały mnie

Niestety rujnowały i się chowały w cień

Tyle chwil, które w nas są - one rodzą ból

Te dni, które czas wziął, nie powrócą już

Po każdej, największej burzy, ten promień musi wyjść

On mówi nam «w stronę słońca idź», «w stronę słońca idź»

Kilka lat wstecz, nawet na mnie byś nie splunął

Byłem nikim, szedłem, oczywiście z dumą

Bo czułem, że mam w głowie, w sobie, to coś

Bo poczułem, że ja zrobię Tobie kłopot

Zraniony, skreślony, pokazał wam jaja

Odrodzony, uwolniony, pokonał Van Damme’a

Wierzyliśmy w siebie, razem ze mną Eska

Zmieniliśmy scenę, jadę w ciemno gdzieś tam

Dokąd?

Nie wiem, ale wierzę przyjacielu

Że ten pociąg, ten jeden, nas zawiezie do celu

To dla braci i sióstr sercem z wami

Niech nas prowadzi Bóg, nasze serce krwawi

Tyle chwil, które w nas są - one rodzą ból

Te dni, które czas wziął, nie powrócą już

Po każdej, największej burzy, ten promień musi wyjść

On mówi nam «w stronę słońca idź», «w stronę słońca idź»

Ik heb de kracht niet om op te staan

Ik heb de kracht niet om te gaan

Ik heb de kracht niet om te spelen

Ik heb niet de kracht om te leven

Mijn brein zal ontploffen

De kou valt me ​​aan

Het bedekt de zwerm bedreigingen

Het maakt me weer kapot

Maar ineens vang ik een warme wind in mijn zeilen

Ik wens opnieuw, ik zie echt een prachtige wereld

Als ik een dochter heb IVE en Paula in mijn armen

Dan weet ik dat het de Heer was die me echt geluk gaf

Ik herinner me tijden dat ik honger had

Toen hij de schoen pakte, zou dat embleem snikken

Alleen Juras schudde handen, broer, ik hou van je!

David ontplofte omdat hij te lang snikte, weet je?

Zoveel momenten die in ons zijn - ze baren pijn

Die dagen die de tijd heeft geduurd, komen niet meer terug

Na elke grote storm moet deze straal naar buiten komen

Hij vertelt ons "ga naar de zon", "ga naar de zon"

Juras deed mijn muilkorf af en liet de Valk los van de lijn

Aura flow, het supermannetje laat zijn prooi niet los, hoor je?

Het is die junkie, zijn rebellie heeft je overgenomen

Voordat de menigte, voordat de hausse in dromen landde

Ik knuffel mijn moeder, mijn moeder is trots, er vloeit een traan

Lady Chama is grootgebracht, moeder heeft kracht

Ik val om op te staan, ik sta op om te rennen

Ik doe mee om te winnen, en jij ook!

Kleine zus, het is moeilijk om een ​​dochter alleen op te voeden

Kleine prinses, oom houdt van Maja de bij

De vrouwen gingen weg, ze bedroog me

Helaas zijn ze geruïneerd en verborgen in de schaduw

Zoveel momenten die in ons zijn - ze baren pijn

Die dagen die de tijd heeft geduurd, komen niet meer terug

Na elke grote storm moet deze straal naar buiten komen

Hij vertelt ons "ga naar de zon", "ga naar de zon"

Een paar jaar geleden zou je niet eens op me spugen

Ik was niemand, ik liep, natuurlijk trots

Omdat ik voelde dat ik iets in mijn hoofd had, in mij

Omdat ik het gevoel had dat ik je lastig zou vallen

Gewond, doorgestreept, liet je de ballen zien

Herboren, bevrijd, versloeg hij Van Damme

We geloofden in onszelf, met mij Eska

We hebben de scène veranderd, ik ga ergens blind worden

Waar?

Ik weet het niet, maar ik geloof mijn vriend

Dat deze trein, deze, ons naar onze bestemming zal brengen

Het is voor broeders en zusters om met mijn hart bij jullie te zijn

Laat God ons leiden, ons hart bloedt

Zoveel momenten die in ons zijn - ze baren pijn

Die dagen die de tijd heeft geduurd, komen niet meer terug

Na elke grote storm moet deze straal naar buiten komen

Hij vertelt ons "ga naar de zon", "ga naar de zon"