The Spaceman's Prayer -

I still remember when I left her so many stars ago

A marble with pearl and white, all over shone with gold

She huddled in her blackened veil of glory and of pain

Then Sol had rose behind her, and I saw her not again

Oh, Mother Earth of years long passed, forgive your foolish child

Who left your love and warmth behind to travel free and wild

I’ve wandered farther than was wise, a starman lost at sea

But now I’ve lost your tenderness, your sunset’s I’ve not seen

I’ve felt so many passions in my years away from you

The horizon that I’ve chased dissolves forever when I move

I’ve found so many wonders that I’ve never dreamed before

But none can match the love I feel for your sweet-ringing shores

I left a woman in my wake who thought she’d be my bride

And when I think too much on her, I lay at night and cry

I can’t return to right the wrongs, I’m caught in time’s cruel tide

I’ll never see my Earth again, and so, alone I’ll die

My time is short, my years were long, though empty were my days

If I could live it all again, but no, dear God, I pray

I long to set my feet once more upon my globe of birth

And rest my weary mind and eyes on the cool green hills of Earth

I only pray that I could die on the cool green hills of Earth

Ik herinner me nog dat ik haar zoveel sterren geleden verliet

Een marmer met parels en wit, helemaal glanzend met goud

Ze zat ineengedoken in haar zwartgeblakerde sluier van glorie en pijn

Toen was Sol achter haar opgestaan, en ik zag haar niet meer

Oh, Moeder Aarde van jaren verstreken, vergeef je dwaze kind

Die jouw liefde en warmte achterliet om vrij en wild te reizen

Ik ben verder afgedwaald dan wijs was, een sterman verdwaald op zee

Maar nu ben ik je tederheid kwijt, je zonsondergang heb ik niet gezien

Ik heb zoveel passies gevoeld in de jaren dat ik niet bij jou was

De horizon die ik heb achtervolgd, lost voor altijd op als ik me beweeg

Ik heb zoveel wonderen gevonden waar ik nog nooit van heb gedroomd

Maar niemand kan de liefde evenaren die ik voel voor je zoet-rinkelende kusten

Ik liet een vrouw achter in mijn kielzog die dacht dat ze mijn bruid zou zijn

En als ik te veel aan haar denk, lig ik 's nachts te huilen

Ik kan niet terugkeren om de fouten recht te zetten, ik zit gevangen in het wrede tij van de tijd

Ik zal mijn aarde nooit meer zien, en dus alleen zal ik sterven

Mijn tijd is kort, mijn jaren waren lang, hoewel mijn dagen leeg waren

Als ik het allemaal opnieuw zou kunnen beleven, maar nee, lieve God, ik bid

Ik verlang ernaar opnieuw mijn voeten op mijn geboortebol te zetten

En laat mijn vermoeide geest en ogen rusten op de koele groene heuvels van de aarde

Ik bid alleen dat ik mag sterven op de koele groene heuvels van de aarde