Terminus Est -

The shadow hovers o’er us, old and long

Its power fuligin and vast

Tradition slithers 'round us

Like serpent’s coils it’s bound us

Bound us to the shadow of the torturer’s mask

An ancient place the one I have and hold

An ancient lesson I do learn

Our job to slay the people

Our place to do the evil

«Pity the poor prisoners, may the torturers burn!»

We must not sway beneath our heinous work;

Compassion is the greatest crime

I take one life in kindness

They damn me for my blindness

And I’ll bear that stigma 'till the end of my time

Her memories haunt me when I’m most alone;

No longer can I see the right

Unwilling penance claws me

Conciliation draws me

Into my grim future, into Urth’s blackest night

The sword of this sad lictor of uncounted deaths can tell

Her blade marks the division between living death and Hell

So as I journey toward a hated post

Despair is in her finest hour

Upon God’s path must I tread

My fate to make and raise dead

Wielding like a sword an old and Urth-saving power

If I but knew the use of what I’ve learned

Some hope might override my strife

Can death be so appalling?

Humanity is calling

Me to be their Savior at the risk of my life

While I must sow the Death from which a new sun must rise

De schaduw zweeft over ons, oud en lang

Zijn kracht fuligin en enorme

Traditie glijdt om ons heen

Als de kronkels van een slang heeft het ons gebonden

Bond ons aan de schaduw van het masker van de folteraar

Een oude plek die ik heb en vasthoud

Een oude les die ik wel leer

Onze taak om de mensen te doden

Onze plek om het kwaad te doen

"Heb medelijden met de arme gevangenen, mogen de folteraars verbranden!"

We mogen niet wankelen onder ons afschuwelijke werk;

Mededogen is de grootste misdaad

Ik neem één leven in vriendelijkheid

Ze vervloeken me vanwege mijn blindheid

En ik zal dat stigma dragen tot het einde van mijn tijd

Haar herinneringen achtervolgen me als ik het meest alleen ben;

Ik kan niet langer rechts zien

Onwillige boetedoening klauwt me

Verzoening trekt me aan

In mijn grimmige toekomst, in Urths zwartste nacht

Het zwaard van deze trieste lictor van ontelbare doden kan het vertellen

Haar mes markeert de scheiding tussen de levende dood en de hel

Dus terwijl ik op weg ben naar een gehate post

Wanhoop is in haar beste uur

Op Gods pad moet ik betreden

Mijn lot om doden te maken en op te wekken

Hanteren als een zwaard een oude en Urth-besparende kracht

Als ik maar wist wat ik heb geleerd

Enige hoop kan mijn strijd tenietdoen

Kan de dood zo verschrikkelijk zijn?

De mensheid roept

Ik om hun Redder te zijn met gevaar voor mijn leven

Terwijl ik de Dood moet zaaien waaruit een nieuwe zon moet opkomen