Ballad to a Spaceman -

Born in the belly of a rocket ship, as from Terra it did fly

His first cries drowned by the engines' roar, in no cradle did he lie

He’d hit Santara by the time he was four, Gal-Haydn when he was nine

Born as a spaceman in a spaceman’s bed, and as a spaceman he would die

He learned every course that a ship could take, found a few more on the side

He learned new tricks every stop they’d make;

with the engines he did ride

A spacer’s pride was his swagger-stick, and his pride knew that it could survive

He lived as a spaceman from the day he was born, and as a spaceman he would die

They headed for Diversa in his trading years, when he’d just turned thirty-four

The captain planned on a mighty pay, after running a load of ore

The engine room gave him all they had, but the captain ordered more

They pumped 'em up to their hottest gain just to hear the rockets roar

Five hundred miles above the planet’s ground, the engines died away

The captain called, «We need power now or we’ll all die today!»

The spaceman said, «All the boys are dead and I’m not far behind

We’ve pulled much more than she’s meant to take, and the baffles have blown

wide.»

The captain said, «Well, do something man,» and the spaceman smiled wide

«Except hold the plates down with my bare hands, we can’t do nothing but enjoy

the ride.»

But the ground flew up with destructive speed, and the spaceman knew his mind

He couldn’t sit in the engine room and wait for his friends to die

So he turned and he put his hand inside, where the engines used to glow

He found the plates and he held them fast, 'cause to quit’s no way to go

And the rocket shook with a mighty roar, and the engines they did cry

And the spaceman smiled in the engine’s glow, for as a spaceman he would die

They found the boys in the engine room;

by their stations they did lie

The spaceman with his hands on a baffle plate was still sitting where he’d died

They took them out, gave them to the stars;

not a single spaceman cried

For spacemen in the stars do live, and in the stars they long to die

The spaceman’s life for his men did give, and the stars would let him lie

He lived as a spaceman from the day he was born, and as a spaceman he did die

Geboren in de buik van een raketschip, zoals het van Terra vloog

Zijn eerste kreten verdronken door het gebrul van de motoren, in geen enkele wieg loog hij

Hij sloeg Santara tegen de tijd dat hij vier was, Gal-Haydn toen hij negen was

Geboren als een ruimtevaarder in het bed van een ruimtevaarder, en als een ruimtevaarder zou hij sterven

Hij leerde elke koers die een schip kon volgen, vond er nog een paar aan de kant

Hij leerde nieuwe trucs bij elke stop die ze maakten;

met de motoren waarop hij reed

De trots van een spacer was zijn branie-stick, en zijn trots wist dat het zou kunnen overleven

Hij leefde als een ruimtevaarder vanaf de dag dat hij werd geboren, en als een ruimtevaarder zou hij sterven

Ze gingen naar Diversa in zijn handelsjaren, toen hij net vierendertig was geworden

De kapitein was van plan op een machtig loon, na het uitvoeren van een lading erts

De machinekamer gaf hem alles wat ze hadden, maar de kapitein bestelde meer

Ze pompten ze op tot hun grootste winst, gewoon om de raketten te horen brullen

Vijfhonderd mijl boven de grond van de planeet stierven de motoren weg

De kapitein riep: "We hebben nu stroom nodig, anders gaan we vandaag allemaal dood!"

De ruimtevaarder zei: "Alle jongens zijn dood en ik loop niet ver achter"

We hebben veel meer getrokken dan ze had moeten nemen, en de schotten zijn gesprongen

breed."

De kapitein zei: «Nou, doe iets man,» en de ruimtevaarder glimlachte breed

«Behalve de borden naar beneden houden met mijn blote handen, kunnen we niet anders dan genieten

de rit."

Maar de grond vloog met destructieve snelheid omhoog en de ruimtevaarder kende zijn geest

Hij kon niet in de machinekamer zitten wachten tot zijn vrienden dood waren

Dus hij draaide zich om en stak zijn hand naar binnen, waar de motoren gloeiden

Hij vond de platen en hield ze vast, want stoppen is geen optie

En de raket schudde met een machtig gebrul, en de motoren huilden wel

En de ruimtevaarder glimlachte in de gloed van de motor, want als ruimtevaarder zou hij sterven

Ze vonden de jongens in de machinekamer;

op hun stations hebben ze gelogen

De ruimtevaarder met zijn handen op een keerplaat zat nog steeds waar hij was gestorven

Ze haalden ze eruit, gaven ze aan de sterren;

geen enkele ruimtevaarder huilde

Want ruimtevaarders in de sterren leven, en in de sterren verlangen ze ernaar te sterven

Het leven van de ruimtevaarder voor zijn mannen gaf wel, en de sterren zouden hem laten liegen

Hij leefde als een ruimtevaarder vanaf de dag dat hij werd geboren, en als een ruimtevaarder stierf hij