99 Names - Joshua Davis

A lantern was lit as we walked through the door

A strong wind blew, but the oil was pure

Far away were the lights of Tel Aviv,

99 names on a string of beads

We stood on the balcony looking over his land,

His arm round my shoulder, his hand in my hand

Silence settled in, just the wind through the leaves

and 99 names on a string of beads

Wood to wood, stone to stone

Man is made of flesh and bone

Perhaps God saw that it was good

But now there’s only stone and wood

«A man has his faith and his land and that’s all.»

He said to me quietly as we walked down the hall

«They came in the night and uprooted my trees»

Now they’re 99 names on a string of beads

«This land is where my grandchildren will dwell.

I’m patient insha’Allah, but stubborn as well.»

Like Noah waiting for the flood to recede,

With 99 names on a string of beads

He took my wrist in his hand and held on tight

«How is it you find your path in the night?

From where does it come and to where does it lead?»

Then he placed in my palm his string of beads

He gave me the house and took the stairs for himself

The lantern quietly placed on a shelf

I stared at the flame and sat clutching my knees

And 99 names on a string of beads

Wood to wood and stone to stone,

Here in my hand of flesh and bone

Perhaps there’s something I’ve misunderstood

Between the stone and the wood

Er brandde een lantaarn toen we door de deur liepen

Er waaide een sterke wind, maar de olie was zuiver

Ver weg waren de lichten van Tel Aviv,

99 namen op een reeks kralen

We stonden op het balkon en keken uit over zijn land,

Zijn arm om mijn schouder, zijn hand in de mijne

Stilte viel in, alleen de wind door de bladeren

en 99 namen op een reeks kralen

Hout op hout, steen op steen

De mens is gemaakt van vlees en botten

Misschien zag God dat het goed was

Maar nu is er alleen steen en hout

"Een man heeft zijn geloof en zijn land en dat is alles."

Hij zei zachtjes tegen me terwijl we door de gang liepen

«Ze kwamen in de nacht en ontwortelden mijn bomen»

Nu zijn het 99 namen op een reeks kralen

«Dit land is waar mijn kleinkinderen zullen wonen.

Ik ben geduldig insha'Allah, maar ook koppig.»

Zoals Noach wacht tot de vloed zich terugtrekt,

Met 99 namen aan een kralensnoer

Hij nam mijn pols in zijn hand en hield hem stevig vast

«Hoe komt het dat je je pad vindt in de nacht?

Waar komt het vandaan en waarheen leidt het?»

Toen legde hij zijn kralenketting in mijn handpalm

Hij gaf me het huis en nam de trap voor zichzelf

De lantaarn rustig op een plank geplaatst

Ik staarde naar de vlam en greep naar mijn knieën

En 99 namen op een kralensnoer

Hout tot hout en steen tot steen,

Hier in mijn hand van vlees en bloed

Misschien heb ik iets verkeerd begrepen

Tussen steen en hout