Holding the Void - Joseph Arthur

She lives in a world of her own making

She floats like she will soon be hung

She takes the wind from his creation

And forgets the way that peace will come

She blames the world for all her problems

She forgets herself in everyone

She sees the dark side of their nature

And wants the darkness to destroy the sun

She whispers symbols and hieroglyphics

She stands beneath the moon and sea

She says she kills the one who loves her

And then she points her gun at me

I gave her vision in all her bullets

I gave her words which calmed despair

I gave her love against her shoulder

I buried diamonds in her hair

I said I love you to her shadow

Even as her figure walked

I blamed my sadness on her words

Remembering the way she talked

The shape of masters long forgotten

She formed without the need to say

So I knew, and then in silence

Understood that I would pay

Her fragile grace inside deep yearning

Her eloquence with what she wore

The way she woke up like a virgin

The way she lay down like a whore

Battle scars and sweet oblivion

She whispered all these things to me

And when she left me in the shadows

I could no more seem to see

In the darkness

I destroy her

In the darkness

I’m destroyed

Without a season

Or a lover

I slip myself

Into the void

She lives in a world of her own making

She floats like she will soon be hung

She takes the wind from his creation

And forgets the way that peace will come

She blames the world for all her problems

She forgets herself in everyone

She sees the dark side of their nature

And wants the darkness to destroy the sun

In the darkness

I destroy her

In the darkness

I’m destroyed

Without a mission

Or a cover

I attempt

To hold the void

Without a season

Or a lover

I slip myself

Into the void

Without a mission

Or a cover

I attempt

To hold the void

Ze leeft in een wereld die ze zelf heeft gemaakt

Ze zweeft alsof ze binnenkort wordt opgehangen

Ze haalt de wind uit zijn creatie

En vergeet de manier waarop vrede zal komen

Ze geeft de wereld de schuld van al haar problemen

Ze vergeet zichzelf in iedereen

Ze ziet de donkere kant van hun aard

En wil dat de duisternis de zon vernietigt

Ze fluistert symbolen en hiërogliefen

Ze staat onder de maan en de zee

Ze zegt dat ze degene vermoordt die van haar houdt

En dan richt ze haar pistool op mij

Ik gaf haar visie in al haar kogels

Ik gaf haar woorden die de wanhoop kalmeerden

Ik gaf haar liefde tegen haar schouder

Ik begroef diamanten in haar haar

Ik zei dat ik van je hou tegen haar schaduw

Zelfs als haar figuur liep

Ik gaf mijn verdriet de schuld van haar woorden

Herinnerend aan de manier waarop ze sprak

De vorm van lang vergeten meesters

Ze vormde zich zonder te hoeven zeggen

Dus ik wist het, en toen in stilte

Ik heb begrepen dat ik zou betalen

Haar fragiele genade in diep verlangen

Haar welsprekendheid met wat ze droeg

De manier waarop ze wakker werd als een maagd

De manier waarop ze ging liggen als een hoer

Vecht tegen littekens en zoete vergetelheid

Ze fluisterde al deze dingen tegen me

En toen ze me in de schaduw achterliet

Ik kon niet meer lijken te zien

In de duisternis

Ik vernietig haar

In de duisternis

ik ben vernietigd

Zonder seizoen

Of een minnaar

Ik glij mezelf uit

In de leegte

Ze leeft in een wereld die ze zelf heeft gemaakt

Ze zweeft alsof ze binnenkort wordt opgehangen

Ze haalt de wind uit zijn creatie

En vergeet de manier waarop vrede zal komen

Ze geeft de wereld de schuld van al haar problemen

Ze vergeet zichzelf in iedereen

Ze ziet de donkere kant van hun aard

En wil dat de duisternis de zon vernietigt

In de duisternis

Ik vernietig haar

In de duisternis

ik ben vernietigd

Zonder missie

Of een hoes

Ik probeer

Om de leegte vast te houden

Zonder seizoen

Of een minnaar

Ik glij mezelf uit

In de leegte

Zonder missie

Of een hoes

Ik probeer

Om de leegte vast te houden