Relentless - John Arch

I open my eyes, was that real or was I dreaming

I don’t hit the ground, but I’m falling forever

I’m close to the edge and I want to just fly away

To silence the voices, is this the only way?

I bring you my dreams that inspire imagination

They are nothing like yours, so I lock them away again

I lie to myself and believe that I’m healing

The higher I climb, the longer I fall

Crossing over burning bridges

There’s nothing left of you inside my mind

The hourglass is long and empty

The time has come to break the chains of misery

Crossing over burning bridges

There’s nothing left of you inside my mind

The hourglass is long and empty

The time has come to break the chains of misery

I remember skipping rocks across still waters

And I remember chasing colors flying through thin air

And I remember the water shone my first reflection

I can’t forget always waiting, I was wishing you were there

You were never, never there

Primadonna, she was sleeping with a stranger again

Godforsaken and the savior hanging on the bedroom wall

Contradictions, they manifest such deep resentmens in me

Transparent one I’m not naive and you, you’re not holier than thou

Amen

I’m inside you, I deny you

I surround you, I defy you

Hear the voices, they are godless

No forgiveness, so relentless

In the real world you feel real pain

A never ending war inside, again and again

Are you who you think you are, my life runs through your veins

Try as you will, my son, try

But you will not break the chains of misery

I can feel anger rising like the sun rises every day that I’m here

Now and then you return to open the wounds again and again

Screaming voices conspire and critique every breath I take

I remember as a child I said I loved you

I remember the silence was so deafening

I’m inside you, I deny you

I surround you, I defy you

Hear the voices, they are godless

No forgiveness, so relentless

In the real world you feel real pain

A never ending war inside again and again

Are you who you think you are, my life runs through your veins

Try as you will, my son, try

But you will not break the chains

I’ve been living to die, I’m dying to live

I’m here to break the chains of misery

Silence the voices, the critical voices

The psyche of a child is a ravenous thing

When nothing’s ever good enough, there’s so much suffering

Why do we run, there’s no place to hide

Tangled in the strand that can bury us alive

Yes it can

The spiral is up and down, twisting our fate around

The bird in the cage sings a beautiful song

Because it’s bound by the strand

Alive in me, voices lie to me

It’s never good enough for them

They always want more than I am

You put your hand in the cage

Now you’re bleeding and the bird is free

Apathetic apologies are the offerings

As the world grows so cold suddenly

You’re just another lost soul, so join me, join me

Cause misery loves company

Crossing over human bridges

A child is born, he’s looking up to me

We’re skipping rocks across the waters

That rise above the depths of woe is me

Crossing over human bridges

A child is born, he’s looking up to me

(Why do we run, there’s no place to hide

Tangled in the strand that can bury us…)

We’re skipping rocks across the waters

That rise above the depths of woe is me

(The spiral is up and down, twisting our fate around

The bird in the cage sings a beautiful song cause it’s bound…)

Why do we run, there’s no place to hide

Tangled in the strand that can bury us alive

Yes it can

The spiral is up and down, twisting our fate around

The bird in the cage sings a beautiful song

Because it’s bound by the strand

Ik open mijn ogen, was dat echt of droomde ik

Ik raak de grond niet, maar ik val voor altijd

Ik ben dicht bij de rand en ik wil gewoon wegvliegen

Is dit de enige manier om de stemmen het zwijgen op te leggen?

Ik breng je mijn dromen die tot de verbeelding spreken

Ze lijken in niets op die van jou, dus ik sluit ze weer op

Ik lieg tegen mezelf en geloof dat ik aan het genezen ben

Hoe hoger ik klim, hoe langer ik val

Het oversteken van brandende bruggen

Er is niets meer van jou over in mijn hoofd

De zandloper is lang en leeg

De tijd is gekomen om de ketenen van ellende te verbreken

Het oversteken van brandende bruggen

Er is niets meer van jou over in mijn hoofd

De zandloper is lang en leeg

De tijd is gekomen om de ketenen van ellende te verbreken

Ik herinner me dat ik rotsen over stille wateren oversloeg

En ik herinner me dat ik kleuren achtervolgde die door de lucht vlogen

En ik herinner me dat het water mijn eerste spiegelbeeld scheen

Ik kan niet vergeten altijd te wachten, ik wou dat je daar was

Je was er nooit, nooit

Primadonna, ze sliep weer met een vreemde

Godverlaten en de redder hangend aan de slaapkamermuur

Tegenstrijdigheden, ze manifesteren zulke diepe wrok in mij

Transparante ik ben niet naïef en jij, jij bent niet heiliger dan jij

Amen

Ik zit in je, ik weiger je

Ik omring je, ik daag je uit

Hoor de stemmen, ze zijn goddeloos

Geen vergeving, zo meedogenloos

In de echte wereld voel je echte pijn

Een nooit eindigende oorlog van binnen, keer op keer

Ben je wie je denkt dat je bent, mijn leven stroomt door je aderen

Probeer wat je wilt, mijn zoon, probeer het

Maar je zult de ketenen van ellende niet breken

Elke dag dat ik hier ben, voel ik woede opkomen alsof de zon opkomt

Af en toe keer je terug om de wonden steeds weer open te maken

Schreeuwende stemmen spannen samen en bekritiseren elke ademhaling die ik neem

Ik herinner me dat ik als kind zei dat ik van je hield

Ik herinner me dat de stilte zo oorverdovend was

Ik zit in je, ik weiger je

Ik omring je, ik daag je uit

Hoor de stemmen, ze zijn goddeloos

Geen vergeving, zo meedogenloos

In de echte wereld voel je echte pijn

Een nooit eindigende oorlog van binnen keer op keer

Ben je wie je denkt dat je bent, mijn leven stroomt door je aderen

Probeer wat je wilt, mijn zoon, probeer het

Maar je zult de kettingen niet breken

Ik heb geleefd om te sterven, ik sta te popelen om te leven

Ik ben hier om de ketenen van ellende te verbreken

Breng de stemmen tot zwijgen, de kritische stemmen

De psyche van een kind is een vraatzuchtig iets

Als niets ooit goed genoeg is, is er zoveel leed

Waarom rennen we weg, er is geen plek om ons te verstoppen

Verstrikt in de draad die ons levend kan begraven

Ja het kan

De spiraal gaat op en neer en verdraait ons lot

De vogel in de kooi zingt een prachtig lied

Omdat het gebonden is door de streng

Levend in mij, stemmen liegen tegen mij

Het is nooit goed genoeg voor ze

Ze willen altijd meer dan ik

Je steekt je hand in de kooi

Nu bloed je en is de vogel vrij

Apathische excuses zijn het aanbod

Terwijl de wereld plotseling zo koud wordt

Je bent gewoon weer een verloren ziel, dus doe mee, doe mee

Want ellende houdt van gezelschap

Het oversteken van menselijke bruggen

Er wordt een kind geboren, hij kijkt tegen me op

We springen rotsen over het water

Die uitstijgen boven de diepten van wee ben ik

Het oversteken van menselijke bruggen

Er wordt een kind geboren, hij kijkt tegen me op

(Waarom rennen we weg, er is geen plek om ons te verstoppen

Verstrikt in de draad die ons kan begraven...)

We springen rotsen over het water

Die uitstijgen boven de diepten van wee ben ik

(De spiraal gaat op en neer en verdraait ons lot

De vogel in de kooi zingt een mooi lied omdat hij gebonden is...)

Waarom rennen we weg, er is geen plek om ons te verstoppen

Verstrikt in de draad die ons levend kan begraven

Ja het kan

De spiraal gaat op en neer en verdraait ons lot

De vogel in de kooi zingt een prachtig lied

Omdat het gebonden is door de streng