Believe - Jocelyn Brown, Ministers De La Funk

Banlieue Rouge

Engrenages

L’appel De La Cite

C’est l’appel de la cité qui m’a un jour envoûté

Et qui m’a fait m'éloigner de la campagne où je suis né

Pour travailler à la ville, ma famille j’ai dû quitter

C’est comme ma nature tranquille qui ne tient plus que du passé

Un mariage contre-nature, entre la chair et l’acier

Parqué entre tout ces murs qui me retiennent prisonnier

Je ne sais pas c’que je fous là, c’est aussi triste que dommage

Car comme se font rares les emplois, je vis d’assurance-chômage…

Mais on s’habitue à la ville, je crois même qu’elle sécurise

C’est d’une façon subtile qu’elle exerce son emprise

On s’habitue aux boulevards qu’on fréquente le soir tard

Aux salles de jeux et aux bars, animés de toutes parts

Dans cette atmosphère enfumée, où je m’efforce d’exister

S'échangent des regards sirupeux, prescrits par des commerces douteux

Et flotte encore sous les néons l’odeur âcre de la déception

Les plaisirs interdits auront toujours un goût de perdition…

Sur les terrains vagues comme dans les ruelles humides

Partout où je divague je me heurte au vide

De la marque urbaine, de cette cité maudite

Métropole inhumaine où tout se passe trop vite

Mais je l’aime malgré tout d’un sourire complice

Cette ville de fous dont je suis un peu le fils

Car on est jamais aussi aveugle qu’on peut l'être quand tout s'écroule

Et on est jamais aussi seul qu’on peut l'être dans une foule…

Rode buitenwijk

versnellingen

De roep van de stad

Het was de roep van de stad die me ooit betoverde

En die me deed wegtrekken van het platteland waar ik geboren ben

Om in de stad te werken, moest ik mijn familie verlaten

Het is alsof mijn rustige karakter weg is

Een onnatuurlijk huwelijk, tussen vlees en staal

Geparkeerd tussen al deze muren die me gevangen houden

Ik weet niet wat ik hier doe, het is zo triest als het is

Omdat banen schaars zijn, leef ik van een werkloosheidsverzekering...

Maar je went aan de stad, ik vind het zelfs veilig

Het is op een subtiele manier dat ze haar invloed uitoefent

We wennen aan de boulevards die we 's avonds laat bezoeken

Naar gokhallen en kroegen, die aan alle kanten bruisen

In deze rokerige atmosfeer, waar ik naar streef te bestaan

Wisselende stroperige blikken, voorgeschreven door dubieuze zaken

En nog steeds zweeft onder de neonlichten de doordringende geur van teleurstelling

Verboden genoegens zullen altijd naar verderf smaken...

Op braakliggende terreinen en in natte steegjes

Waar ik ook wandel, ik kom leegte tegen

Van het urban merk, van deze vervloekte stad

Onmenselijke metropool waar alles te snel gaat

Maar ik hou ondanks alles van haar met een veelbetekenende glimlach

Deze stad van gekken waarvan ik een beetje de zoon ben

Want je bent nooit zo blind als maar kan als het allemaal in elkaar stort

En je bent nooit zo alleen als je kunt zijn in een menigte...