The Dawg -

Well the sun rose hot in the mountain air, and the ground was dry, and the

dawg was there, reflecting cold blue steel in his hollow stare, it was a beautiful day, but he didn’t care.

He was guarding his space, staking his

claim, protecting what was his and living up to his name.

He peered down

from his perch at the top of the hill, waiting for the moment he could

shoot to kill.

He was standing alone, surveying the scene, he and the

planet vs. the human machine.

He was the flaw in the gears, the crack in the cogs, he was the fly in the ointment and they called him the Dawg…

Chorus: Well he’s all alone, he ain’t got no home, ain’t got no place to go.

He don’t feel no pain it’s just the same if’n things are high or low.

He don’t trust no one except his gun, and that ain’t just for show.

He don’t feel no fears don’t cry no tears just get right up and go.

He knows

his limitations, ain’t no fat bump on a log, he holds dear to his

convictions he’s the man they call the Dawg.

He heard the snap of a twig and a bark and a yell, his nose began to twitch

with that familiar smell.

He deftly chambered a bullet and took a deep

breath, steadily awaiting his impending death.

Peeling his eyes on the

valley below, he saw the shadow of movement, an approaching foe.

He slowly

sank on his haunches and lowered his head knowing if he were found that he would surely be dead.

Somberly reflecting what had transpired, he saw a sallow face, raised his rifle, and fired.

He saw the broken form, tumble

and fall, he was true to his mark, he had sunk his first ball.

He heard the sounds of retreat and he bided his time, waiting for nightfall

to cover his crime.

As the sun fell low he melted into the dusk, receding

in darkness like ashes in dust.

He knew that he wouldn’t have long to prepare, he could feel a tense clarity biting the air, he must rest and

await a more vigorous pursuit from which he may not escape with his life or his youth.

He considered his options, his freedom and pride, potentially

marred by a tragic demise, he was the flaw in the gears, the crack in the

cogs, he was the bull in the china shop, and they called him the Dawg.

Nou, de zon stond heet in de berglucht, en de grond was droog, en de

dawg was daar, het weerspiegelde koud blauw staal in zijn holle blik, het was een mooie dag, maar het kon hem niet schelen.

Hij bewaakte zijn ruimte en zette de zijne op scherp

claimen, beschermen wat van hem was en zijn naam eer aandoen.

Hij tuurde naar beneden

vanaf zijn zitstok op de top van de heuvel, wachtend op het moment dat hij kon

schieten om te doden.

Hij stond alleen en bekeek het tafereel, hij en de

planeet versus de menselijke machine.

Hij was de fout in de tandwielen, de scheur in de tandwielen, hij was de vlieg in de zalf en ze noemden hem de Dawg...

Koor: Nou, hij is helemaal alleen, hij heeft geen huis, hij kan nergens heen.

Hij voelt geen pijn, het is net hetzelfde als de dingen hoog of laag zijn.

Hij vertrouwt niemand behalve zijn pistool, en dat is niet alleen voor de show.

Hij voelt geen angst, huil niet, geen tranen, sta gewoon op en ga.

Hij weet

zijn beperkingen, is geen dikke bult op een blok, hij is de zijne dierbaar

overtuigingen dat hij de man is die ze de Dawg noemen.

Hij hoorde het knappen van een takje en een blaf en een schreeuw, zijn neus begon te trillen

met die bekende geur.

Hij kamerde behendig een kogel en nam een ​​diepe

adem, gestaag wachtend op zijn naderende dood.

Zijn ogen pellen op de

vallei beneden, zag hij de schaduw van beweging, een naderende vijand.

Hij langzaam

zonk op zijn hurken en liet zijn hoofd zakken, wetende dat als hij werd gevonden, hij zeker dood zou zijn.

Somber nadenkend over wat er was gebeurd, zag hij een vaal gezicht, hief zijn geweer en vuurde.

Hij zag de gebroken vorm tuimelen

en vallen, hij was trouw aan zijn doel, hij had zijn eerste bal gezonken.

Hij hoorde de geluiden van terugtrekken en hij wachtte zijn tijd af, wachtend op het vallen van de avond

om zijn misdaad te dekken.

Terwijl de zon laag viel, smolt hij weg in de schemering en trok zich terug

in duisternis als as in stof.

Hij wist dat hij niet lang meer zou hebben om zich voor te bereiden, hij voelde een gespannen helderheid in de lucht bijten, hij moest rusten en

wachten op een krachtigere achtervolging waaraan hij misschien niet zal ontsnappen met zijn leven of zijn jeugd.

Hij overwoog zijn opties, zijn vrijheid en trots, potentieel

ontsierd door een tragische ondergang, hij was de fout in de versnellingen, de scheur in de

radertjes, hij was de stier in de porseleinkast, en ze noemden hem de Dawg.