The Artilleryman Returns - Jeff Wayne

JOURNALIST: Again, I was on my way to London, through towns and villages that

were blackened ruins, totally silent, desolate, deserted.

Man’s empire had

passed away,

taken swiftly and without error, by these creatures who were composed entirely

of brain.

Unhampered by the complex systems which make up man, they made and used

different bodies according to their needs.

They never tired, never slept and

never

suffered, having long since eliminated from their planet the bacteria which

cause all

fevers and other morbidities.

ARTILLERYMAN: Halt!

Who goes there?

JOURNALIST: Er — friend.

ARTILLERYMAN: Be on your way.

This is my territory.

JOURNALIST: Your territory?

What do you mean?

ARTILLERYMAN: Wait a minute — it’s you!

The man from Maybury Hill!

JOURNALIST: Good heavens!

The Artilleryman!

I thought you surely burned.

ARTILLERY MAN: I thought you surely drowned.

JOURNALIST: Have you seen any Martians?

ARTILLERYMAN: Everywhere.

We’re done for all right.

JOURNALIST: We can’t just give up.

ARTILLERYMAN: Course we can’t.

It’s now we’ve got to start fighting — but not

against them 'cos we can’t win.

Now we’ve got to fight for survival,

and I reckon we can

make it.

I’ve got a plan.

ARTILLERYMAN: We’re gonna build a whole new world for ourselves.

Look, they

clap eyes on us and we’re dead, right?

So we gotta make a new life where they’ll never find us.

You know where?

Underground.

You should see it down there — hundreds of miles of drains — sweet and clean

now after

the rain, dark, quiet, safe.

We can build houses and everything,

start again from scratch.

And what’s so bad about living underground eh?

It’s not been so great living up here, if you want my opinion.

Take a look around you at the world we’ve come to know

Does it seem to be much more than a crazy circus show

But maybe from the madness something beautiful will grow

In a brave new world

With just a handful of men

We’ll start — we’ll start all over again — all over again — all over again —

all over again

We’ll build shops and hospitals and barracks right under their noses — right

under their

feet!

Everything we need — banks, prisons and schools… We’ll send scouting

parties to collect books and stuff, and men like you’ll teach the kids.

Not poems and

rubbish —

science, so we can get everything working.

We’ll build villages and towns and…

and…

we’ll play each other at cricket!

Listen, maybe one day we’ll capture a Fighting Machine,

eh?

Learn how to make 'em ourselves and then wallop!

Our turn to do some wiping

out!

Whoosh with our Heat Ray — Whoosh!

And them running and dying, beaten at their

own

game.

Man on top again!

Now our domination of the Earth is fading fast

And out of the confusion the chance has come at last

To build a better future from the ashes of the past

In a brave new world

With just a handful of men

We’ll start all over again

Look — Man is born in freedom but he soon becomes a slave

In cages of convention from the cradle to the grave

The weak fall by the wayside but the strong will be saved

In a brave new world

With just a handful of men

We’ll start all over again

I’m not trying to tell you what to be Oh no, oh no, not me But if mankind is to survive

The people left alive

They’re gonna have to build this world anew

And it’s going to have to start with me and you

Yes!

I’m not trying to tell you what to be Oh no, oh no, not me But if mankind is to survive

The people left alive

They’re gonna have to build this world anew

Yes and we will have to be the chosen few

Just think of all the poverty, the hatred and the lies

And imagine the destruction of all that you despise

Slowly from the ashes the phoenix will arise

In a brave new world

With just a handful of men

We’ll start all over again

Take a look around you at the world you’ve loved so well

And bid the ageing empire of man a last farewell

It may not sound like Heaven but at least it isn’t Hell

It’s a brave new world

With just a handful of men

We’ll start — we’ll start all over again — all over again — all over again —

all over again.

I’ve got a plan!

Can’t you just see it?

Civilization starting all over again — a second chance.

We’ll even

build a railway and tunnel to the coast, go there for our holidays.

Nothing can stop men

like us.

I’ve made a start already.

Come on down here and have a look.

JOURNALIST: In the cellar was a tunnel scarcely ten yards long, that had

taken him a week to dig.

I could have dug that much in a day, and I suddenly had

my first inkling of the gulf between his dreams and his powers.

ARTILLERYMAN: It’s doing the workin' and the thinkin' that wears a feller out.

I’m

ready for a bit of a rest.

How about a drink eh?

Nothing but champagne,

now I’m the

boss.

JOURNALIST: We drank and then he insisted upon playing cards.

With our species

on the edge of extermination, with no prospect but a horrible death,

we actually played

games.

Later, he talked more of his plan, but I saw flames flashing in the deep blue

night.

Red

Weed glowing, tripod figures moving distantly — and I put down my champagne

glass.

I felt a traitor to my kind and I knew I must leave this strange dreamer.

ARTILLERYMAN: Take a look around you at the world we’ve come to know Does it seem to be much more than a crazy circus show Maybe from the madness something

beautiful will grow…

JOURNALIST: Nogmaals, ik was op weg naar Londen, door steden en dorpen die

waren zwartgeblakerde ruïnes, volkomen stil, verlaten, verlaten.

Het rijk van de mens had

overleden,

snel en foutloos genomen door deze wezens die volledig waren samengesteld

van hersenen.

Niet gehinderd door de complexe systemen waaruit de mens bestaat, maakten en gebruikten ze

verschillende instanties op basis van hun behoeften.

Ze zijn nooit moe, hebben nooit geslapen en

nooit

hebben geleden, omdat ze allang de bacteriën van hun planeet hebben geëlimineerd die

alles veroorzaken

koorts en andere ziektes.

ARTILLERYMAN: Stop!

Wie gaat daar heen?

JOURNALIST: Eh — vriend.

ARTILLERYMAN: Kom op.

Dit is mijn territorium.

JOURNALIST: Jouw territorium?

Wat bedoelt u?

ARTILLERYMAN: Wacht even - jij bent het!

De man van Maybury Hill!

JOURNALIST: Mijn hemel!

De artillerist!

Ik dacht dat je zeker verbrand was.

ARTILLERY MAN: Ik dacht dat je zeker verdronken was.

JOURNALIST: Heb je marsmannetjes gezien?

ARTILLERYMAN: Overal.

We zijn klaar voor alles.

JOURNALIST: We kunnen niet zomaar opgeven.

ARTILLERYMAN: Natuurlijk kunnen we dat niet.

Nu moeten we gaan vechten, maar niet

tegen hen, want we kunnen niet winnen.

Nu moeten we vechten om te overleven,

en ik denk dat we dat kunnen

Maak het.

Ik heb een abonnement.

ARTILLERYMAN: We gaan een hele nieuwe wereld voor onszelf bouwen.

Kijk, zij

klap in onze ogen en we zijn dood, toch?

Dus we moeten een nieuw leven opbouwen waar ze ons nooit zullen vinden.

Je weet waar?

Ondergronds.

Je zou het daar beneden moeten zien - honderden kilometers afvoer - zoet en schoon

nu na

de regen, donker, stil, veilig.

We kunnen huizen bouwen en zo,

opnieuw vanaf nul beginnen.

En wat is er zo slecht aan ondergronds leven, hè?

Het was niet zo geweldig om hier te wonen, als je mijn mening wilt.

Kijk eens om je heen naar de wereld die we hebben leren kennen

Lijkt het veel meer te zijn dan een gekke circusshow?

Maar misschien groeit er uit de waanzin iets moois

In een moedige nieuwe wereld

Met slechts een handjevol mannen

We beginnen — we beginnen helemaal opnieuw — helemaal opnieuw — helemaal opnieuw —

helemaal opnieuw

We zullen winkels, ziekenhuizen en kazernes voor hun neus bouwen — toch

onder hun

voeten!

Alles wat we nodig hebben — banken, gevangenissen en scholen... We sturen scouting

feestjes om boeken en zo te verzamelen, en mannen zoals jij leren de kinderen.

Geen gedichten en

onzin -

wetenschap, zodat we alles werkend kunnen krijgen.

We bouwen dorpen en steden en...

en…

we spelen tegen elkaar op cricket!

Luister, misschien vangen we ooit een Fighting Machine,

eh?

Leer hoe je ze zelf kunt maken en ga erop los!

Onze beurt om wat af te vegen

uit!

Whoosh met onze Heat Ray — Whoosh!

En ze rennen en sterven, geslagen op hun...

eigen

spel.

Man weer bovenop!

Nu vervaagt onze overheersing van de aarde snel

En uit de verwarring is eindelijk de kans gekomen

Om een ​​betere toekomst op te bouwen uit de as van het verleden

In een moedige nieuwe wereld

Met slechts een handjevol mannen

We beginnen helemaal opnieuw

Kijk — de mens wordt in vrijheid geboren, maar hij wordt al snel een slaaf

In conventiekooien van de wieg tot het graf

De zwakken vallen aan de kant, maar de sterken zullen worden gered

In een moedige nieuwe wereld

Met slechts een handjevol mannen

We beginnen helemaal opnieuw

Ik probeer je niet te vertellen wat je moet zijn Oh nee, oh nee, ik niet, maar als de mensheid moet overleven

De mensen levend achtergelaten

Ze zullen deze wereld opnieuw moeten bouwen

En het zal moeten beginnen met jou en mij

Ja!

Ik probeer je niet te vertellen wat je moet zijn Oh nee, oh nee, ik niet, maar als de mensheid moet overleven

De mensen levend achtergelaten

Ze zullen deze wereld opnieuw moeten bouwen

Ja en we zullen de uitverkorenen moeten zijn

Denk maar aan alle armoede, de haat en de leugens

En stel je de vernietiging voor van alles wat je veracht

Langzaam zal uit de as de feniks verrijzen

In een moedige nieuwe wereld

Met slechts een handjevol mannen

We beginnen helemaal opnieuw

Kijk eens om je heen naar de wereld waar je zo van hebt gehouden

En zeg het vergrijzende rijk van de mens een laatste vaarwel

Het klinkt misschien niet als de hemel, maar het is in ieder geval geen hel

Het is een moedige nieuwe wereld

Met slechts een handjevol mannen

We beginnen — we beginnen helemaal opnieuw — helemaal opnieuw — helemaal opnieuw —

helemaal opnieuw.

Ik heb een plan!

Kun je het niet gewoon zien?

Beschaving begint helemaal opnieuw — een tweede kans.

We zullen zelfs

bouw een spoorlijn en tunnel naar de kust, ga daarheen voor onze vakantie.

Niets kan mannen stoppen

zoals wij.

Ik heb al een begin gemaakt.

Kom hierheen en neem een ​​kijkje.

JOURNALIST: In de kelder was een tunnel van amper tien meter lang, die had...

kostte hem een ​​week om te graven.

Ik had zoveel kunnen graven in een dag, en ik had ineens...

mijn eerste vermoeden van de kloof tussen zijn dromen en zijn krachten.

ARTILLERYMAN: Het is het werk en het denken dat een kerel verslijt.

ik ben

klaar voor een beetje rust.

Wat dacht je van een drankje?

Niets dan champagne,

nu ben ik de

baas.

JOURNALIST: We dronken en toen stond hij erop kaarten te spelen.

Met onze soort

op het randje van uitroeiing, zonder vooruitzicht maar een afschuwelijke dood,

we hebben echt gespeeld

spellen.

Later vertelde hij meer over zijn plan, maar ik zag vlammen opvlammen in het diepe blauw

nacht.

Rood

Onkruid gloeit, driepootfiguren die in de verte bewegen — en ik leg mijn champagne neer

glas.

Ik voelde me een verrader van mijn soort en ik wist dat ik deze vreemde dromer moest verlaten.

ARTILLERYMAN: Kijk eens om je heen naar de wereld die we hebben leren kennen Lijkt het veel meer te zijn dan een gekke circusshow Misschien van de waanzin iets

mooi zal groeien...