Mona - Java

Derrière la porte d’Italie, y avait pas beaucoup d’Soleil

C'était pas la terre des passions, des jardins sous les tonnelles

Une ville pleine de monotonie, juste quelques gratte-ciels

Où la couleur était l’ennui ou celle de la pub pour la mozarelle

Ici pas de dîner aux chandelles, ni de gondole à Venise

Les bougies servaient surtout à tagger les pare-brises

Dans la langue des urbanistes, on parle de banlieue-dortoir

Et les vies superposées y grincent de cauchemar

Le Kremlin en miniature en guise de mairie

N’a jamais réussi à arrêter l’invasion des Yankees

La révolution, une bonne farce et attrape

Le cinéma Robespierre ne faisait le plein que pour Rocky IV

Ici le bruit d’la mer

La promesse d’un ailleurs

C'était le RER

Le seul espoir

De trouver une Vénus

Etait de se barrer

Dans l’premier omnibus

Tout avait souvent le parfum de la déroute

Jusqu'à l’haleine avinée de l’entraîneur de foot

J’entends encore ma mère les dimanches de pluie fine

«Les enfants, allez prendre un bol d’air et jouer sur le parking»

Et là, on pouvait voir dans une Escort Ford bleu roi

Les quatre fers en l’air, la mère à Martial qui bouclait les fins de mois

«Aujourd'hui pour le goûter, vous n’aurez pas de chocolatine

La boulangère s’est fait péter l’caisson à la chevrotine»

Les anciens ouvriers, cloîtrés en pavillon

Qu’ils avaient acheté à crédit sur cent ans

Attendaient sans illusion la chute finale

En passant du PC au Front National

Devant le théâtre Jean Vilar, on a fumé Moussa

A la cité Balzac, on jouait toujours du Zola

Mais s’prendre pour un poète n'était pas de bon ton

Leur nom n'était qu’une plaque au milieu du béton

Et moi, moi à huit ans, bah j’trouvais ça pas cool

Quand la mère à Christian nous montrait ses films de boule

Le voisin d’en face a planté son alpine

S’est calciné la face sur le Boulevard Gagarine

Et quand une gazelle voulait sortir en jupe

Il lui fallait pas 3 minutes pour se faire traiter d’pute

On était à peine sortis des poils prépubères

Que les barbes poussaient en flèche sur les cendres de la misère

Elle était belle mon enfance, c'était loin d'être la misère

À la petite couronne j’ai accroché de beaux souvenirs

Mes parents avaient des livres, bien assez de bif

Pour me payer quand je voulais la traversée du périph'

Tout l’monde était raciste, mais tout l’monde vivait ensemble

Et beaucoup s’en sortirent au milieu des grands ensembles

Alors j’en parle au passé car je suis parti

Moi, le fils d’intégrés, l’enfant nanti

Mais même de l’autre côté, quand j'écoute les princes

Parler de la banlieue, j’entends l’wagon qui grince

Je vois le haut d’la pyramide qui gaspille des milliards

Et mes yeux pleurent des flammes

Comme un banlieusaaaaard!

Achter de deur van Italië was niet veel zon

Het was niet het land van passies, tuinen onder priëlen

Een stad vol eentonigheid, slechts een paar wolkenkrabbers

Waar kleur verveling was of mozzarella ad

Hier geen diner bij kaarslicht, geen gondel in Venetië

De kaarsen werden voornamelijk gebruikt om de voorruiten te taggen

In de taal van stedenbouwkundigen spreken we van slaapwijken

En de boven elkaar liggende levens daar kraken van de nachtmerrie

Het Kremlin in miniatuur als stadhuis

Het is nooit gelukt om de invasie van de Yankees te stoppen

Revolutie, goede grap en vangst

De bioscoop Robespierre liep alleen vol voor Rocky IV

Hier het geluid van de zee

De belofte van elders

Het was de RER

de enige hoop

Een Venus vinden

Was om weg te lopen

In de eerste omnibus

Alles had vaak de geur van rout

Tot de dronken adem van de voetbalcoach

Ik hoor mijn moeder nog steeds op mooie regenachtige zondagen

"Kinderen, frisse lucht en spelen op de parkeerplaats"

En daar kon je zien in een koningsblauwe Escort Ford

De vier ijzers in de lucht, de moeder van Martial die het einde van de maand afmaakte

"Vandaag voor afternoontea, heb je geen chocolade

De bakker heeft haar buckshot-doos kapot gemaakt"

De voormalige arbeiders, gehuisvest in een paviljoen

Die ze honderd jaar op krediet hadden gekocht

Wachtte zonder illusie op de laatste val

Overgaan van de pc naar het Front National

Voor het Jean Vilar-theater rookten we Moussa

In de stad Balzac speelden we altijd Zola

Maar jezelf voor een dichter houden was niet in goede smaak

Hun naam was slechts een plaquette in het midden van het beton

En ik, ik op achtjarige leeftijd, nou, dat vond ik niet cool

Toen de moeder van Christian ons haar balfilms liet zien

De buurman aan de overkant heeft zijn alpine geplant

Verkoold zijn gezicht op Gagarin Boulevard

En toen een gazelle in een rokje naar buiten wilde

Het duurde geen 3 minuten voordat ze een bitch werd genoemd

We hadden amper prepuberaal haar

Dat baarden ontsproten op de as van ellende

Ze was mooi mijn jeugd, het was verre van ellende

Aan de kleine krans heb ik mooie herinneringen gehangen

Mijn ouders hadden boeken, genoeg geld

Om mij te betalen als ik de ringweg wilde oversteken

Iedereen was racist, maar iedereen leefde samen

En velen kwamen ermee weg te midden van grote ensembles

Dus ik praat erover in de verleden tijd, want ik ben weg

Ik, de zoon van het geïntegreerde, het welgestelde kind

Maar zelfs aan de andere kant, als ik luister naar de prinsen

Over de buitenwijken gesproken, ik hoor de wagen kraken

Ik zie de top van de piramide miljarden verspillen

En mijn ogen huilen vlammen

Als een voorstad!