Omaha - Jason Anderson

Let’s find our way out of here

Let us run from the sound of bars

Let us run from this sound of wooden chair legs scraping shining wooden floors

Let us run from lager taps, from little yellow plastic swords and the clink of

clinking glass

From florescent bulbs from lighters

Let’s find a place where we can be alone, let’s slip away

We can’t really talk here

And so much of what i want to say

You know

And i love that you know

And i love that i still feel compelled to say it

So let’s make it out together

Let us burst into this grim northern rain

It’s well past four in the morning

Let us fall into shattered alleyways

With broken brown orange light

And crooked slick wet brick

Let us run into black and then more black

And then hurdle a grand stone wall

Into sopping emerald fields

Chasing clouds and then catching them and then beating them

And a hundred thousand stars pricked out of nothing

Folding into dry caked sand

The sea and oily waves

Oily licorice waves

And grinning white caps

Collapse into me--oh my darling--collapse into my arms

And we’ll climb inside one sleeping bag

I would sit behind you

I would press mittened hands

Against your tingling ears

Against the beautiful bare of your shoulder

Where the scarf let it show, where the salt and moistness gleam

And our chests heave

And i would whisper

Soft and nice, soft and nice

We will never, ever, ever be alone again

Laten we onze weg hieruit vinden

Laten we vluchten voor het geluid van bars

Laten we wegrennen van dit geluid van houten stoelpoten die over glanzende houten vloeren schrapen

Laten we wegrennen van pilskranen, van kleine gele plastic zwaarden en het gerinkel van

rammelend glas

Van TL-lampen van aanstekers

Laten we een plek zoeken waar we alleen kunnen zijn, laten we wegglippen

We kunnen hier niet echt praten

En zoveel van wat ik wil zeggen

Je weet wel

En ik vind het geweldig dat je het weet

En ik vind het geweldig dat ik me nog steeds gedwongen voel om het te zeggen

Dus laten we er samen uitkomen

Laten we uitbarsten in deze grimmige noordelijke regen

Het is ver na vier uur 's ochtends

Laten we in verbrijzelde steegjes vallen

Met gebroken bruin oranje licht

En kromme gladde natte baksteen

Laten we zwart tegenkomen en dan nog meer zwart

En dan een grote stenen muur overkomen

In soppende smaragdgroene velden

Wolken achtervolgen en ze vervolgens vangen en vervolgens verslaan

En honderdduizend sterren geprikt uit het niets

Vouwen in droog aangekoekt zand

De zee en olieachtige golven

Vette dropgolven

En grijnzende witte petten

Val in me - oh mijn liefste - val in mijn armen

En we klimmen in één slaapzak

Ik zou achter je gaan zitten

Ik zou op wantenhanden drukken

Tegen je tintelende oren

Tegen de mooie ontblote schouder

Waar de sjaal het laat zien, waar het zout en de vochtigheid glanzen

En onze kisten gaan op en neer

En ik zou fluisteren

Zacht en fijn, zacht en fijn

We zullen nooit, nooit, nooit meer alleen zijn