Prelude - Jas

The weeks slip through our fingers like the dry sand blowing across the dunes

Swept into a cardboard box filled with forgotten photographs

And abandoned songs

The past few years are illuminated only by the dim glow

Of a sun setting in the east

It’s almost night

I scour the landscape trying to make out your familiar shape against the horizon

But it’s amazing how rarely our paths cross considering we share the same bed

The sand stings my face and I keep walking, keep looking

And I can barely make out the sound of my own voice beneath the wind:

Maybe we’ll be alone

De weken glippen door onze vingers als het droge zand dat over de duinen waait

Geveegd in een kartonnen doos vol met vergeten foto's

En verlaten liedjes

De afgelopen jaren worden alleen verlicht door de vage gloed

Van een ondergaande zon in het oosten

Het is bijna nacht

Ik doorzoek het landschap om je vertrouwde vorm tegen de horizon te onderscheiden

Maar het is verbazingwekkend hoe zelden onze paden elkaar kruisen, aangezien we hetzelfde bed delen

Het zand prikt in mijn gezicht en ik blijf lopen, blijf kijken

En ik kan het geluid van mijn eigen stem nauwelijks horen in de wind:

Misschien zijn we alleen