Costumbre - Jaan

¡Hey!

Doozys

Dímelo Jaan

24KMusic

Se volvió costumbre, lo que pasó es que se apagó la lumbre

En mí pecho está pasando un derrumbe, tienes que irte aunque no me guste

Se volvió costumbre, quería todo como antes y no pude

Ya no hay nada que de noche me alumbre, te digo adiós aunque no te guste,

tuve que hacer ajustes

Ahora más que nunca te extraño y te tengo delante de mí

Nos amamos durante años pero a todo le llega el fin

No siento que sea mí culpa tampoco lo creo de ti

Sólo me queda que entiendas que todo de mí te lo di

¿Pero cómo te explico que todavía te necesito?

¿Cuántas veces te lo digo?

¿Cuántas veces te lo grito?

¿Cuántas veces lo repito?

Me siento mal y lo admito, no sé si juego contigo o si estás jugando conmigo

Pero es que a pesar del frío no me hago la idea de no verte

Si lucho por recuperarte que tonto sería perderte

Me confundo y me castigo, pensando no volver hablarte

Seamos amigos o enemigos ya nada va a ser como antes

Pero es que a pesar del frío no me hago la idea de no verte

¿Cómo me pides que vuele si mis alas ya las corté?

Se volvió costumbre, lo que pasó es que se apagó la lumbre

En mí pecho está pasando un derrumbe, tienes que irte aunque no me guste

Se volvió costumbre, quería todo como antes y no pude

Ya no hay nada que de noche me alumbre, te digo adiós aunque no te guste,

tuve que hacer ajustes

Pero lo que más duele, es que en serio lo intenté

¿Cómo me pides que vuele si mis alas ya las corté?

No hay nada que me consuele, esto hace que me desvele

Saber que se quiere y se puede pero que a la vez fracasé

Se siente como la muerte, pensar en volver hacia atrás

Volver a sentir el estrés, la depresión y lo demás

Estoy condenado a quererte, no queda otra más que avanzar

Me esfuerzo para entenderte porque más que no quiera pensar

Ahora más que nunca te extraño y te tengo delante de mí

Nos amamos durante años pero a todo le llega el fin

No siento que sea mí culpa tampoco lo creo de ti

Sólo me queda que entiendas que todo de mí te lo di

Se volvió costumbre, lo que pasó es que se apagó la lumbre

En mí pecho está pasando un derrumbe, tienes que irte aunque no me guste

Se volvió costumbre, quería todo como antes y no pude

Ya no hay nada que de noche me alumbre, te digo adiós aunque no te guste,

tuve que hacer ajustes

Hoi!

Doozys

vertel me jaan

24KMuziek

Het werd een gewoonte, wat er gebeurde is dat het vuur uitging

Er vindt een aardverschuiving plaats in mijn borst, je moet gaan, ook al vind ik het niet leuk

Het werd een gewoonte, ik wilde alles zoals vroeger en ik kon niet

Er is niets dat me 's nachts verlicht, ik zeg vaarwel, zelfs als je het niet leuk vindt,

ik moest aanpassingen doen

Nu meer dan ooit mis ik je en heb ik je voor me

We houden al jaren van elkaar maar aan alles komt een eind

Ik heb niet het gevoel dat het mijn schuld is, ik denk ook niet dat het de jouwe is

Ik hoef alleen maar te begrijpen dat ik het helemaal aan jou heb gegeven

Maar hoe leg ik uit dat ik je nog steeds nodig heb?

Hoe vaak vertel ik het je?

Hoe vaak moet ik tegen je schreeuwen?

Hoe vaak herhaal ik het?

Ik voel me slecht en ik geef het toe, ik weet niet of ik met jou speel of dat jij met mij speelt

Maar het is dat ik ondanks de kou niet het idee krijg om je niet te zien

Als ik vecht om je terug te krijgen, hoe dwaas zou het zijn om je te verliezen

Ik raak in de war en straf mezelf, denkend nooit meer met je te praten

Of we nu vrienden of vijanden zijn, niets zal meer zijn zoals voorheen

Maar het is dat ik ondanks de kou niet het idee krijg om je niet te zien

Hoe vraag je me om te vliegen als ik mijn vleugels al heb geknipt?

Het werd een gewoonte, wat er gebeurde is dat het vuur uitging

Er vindt een aardverschuiving plaats in mijn borst, je moet gaan, ook al vind ik het niet leuk

Het werd een gewoonte, ik wilde alles zoals vroeger en ik kon niet

Er is niets dat me 's nachts verlicht, ik zeg vaarwel, zelfs als je het niet leuk vindt,

ik moest aanpassingen doen

Maar wat het meest pijn doet, is dat ik het echt heb geprobeerd

Hoe vraag je me om te vliegen als ik mijn vleugels al heb geknipt?

Er is niets om me te troosten, hierdoor blijf ik de hele nacht wakker

Wetende dat je wilt en kunt maar tegelijkertijd faalde ik

Het voelt als de dood, de gedachte aan teruggaan

Voel opnieuw stress, depressie en de rest

Ik ben veroordeeld om van je te houden, er is geen andere keuze dan verder te gaan

Ik doe mijn best om je te begrijpen, want meer dan ik niet wil denken

Nu meer dan ooit mis ik je en heb ik je voor me

We houden al jaren van elkaar maar aan alles komt een eind

Ik heb niet het gevoel dat het mijn schuld is, ik denk ook niet dat het de jouwe is

Ik hoef alleen maar te begrijpen dat ik het helemaal aan jou heb gegeven

Het werd een gewoonte, wat er gebeurde is dat het vuur uitging

Er vindt een aardverschuiving plaats in mijn borst, je moet gaan, ook al vind ik het niet leuk

Het werd een gewoonte, ik wilde alles zoals vroeger en ik kon niet

Er is niets dat me 's nachts verlicht, ik zeg vaarwel, zelfs als je het niet leuk vindt,

ik moest aanpassingen doen