Dead Limbs - Iselia

Scold through gritted teeth, clench both fists.

Everything that is hated resides inside them.

The grip constricts as every moment passes by,

as every memory constantly ticks.

And so those nights began

«where sleep was solace and solace finally caved in.»

Awake, thinking of the things

that don’t seem to let go.

Thinking of what could’ve been,

of what should’ve been.

It may get the best of us,

but I swear it won’t be the death of us.

And if I could, I’d always keep you from harms way;

I’d keep all your demons at bay.

If I could, I’d strike them all again, again, and again,

until they couldn’t live to see another day,

if it meant you’d always be okay.

Scheld door op elkaar geklemde tanden, bal beide vuisten.

Alles wat gehaat wordt, bevindt zich in hen.

De greep vernauwt zich naarmate elk moment voorbijgaat,

omdat elke herinnering constant tikt.

En zo begonnen die nachten

"waar slaap troost was en troost uiteindelijk instortte."

Wakker, denkend aan de dingen

die niet lijken los te laten.

Denkend aan wat had kunnen zijn,

van wat had moeten zijn.

Het kan het beste van ons krijgen,

maar ik zweer dat het niet de dood van ons zal zijn.

En als ik kon, zou ik je altijd behoeden voor schade;

Ik zou al je demonen op afstand houden.

Als ik kon, zou ik ze allemaal opnieuw, opnieuw en opnieuw slaan,

totdat ze niet meer konden leven om nog een dag te zien,

als het betekende dat het altijd goed met je zou gaan.