Painted in Red -

Consumed by the shades of her mind, my once love, O' where are you now?

My brush has left the canvas since you departed

I pace these hallways and with each breath you slowly disappear.

she slowly disappears…

From canvas to canvas, you dissolve.

Your bones twist and sway to the dissonance of your sickness.

The final piece unfinished: dress painted in white.

I hope one day to finish.

My blade stares in disappointment, for I had not the strength to end you

It hurts, just the thought, that the lives you took could have been saved

And that I’ll never touch the other half of myself again

With gun and sword In hand, I step into the night

Your dress flies by obstructing the moonlight

Leading me to your victims tomb

With a quick burst, the door is unlocked

Pale my face grows to the shocking sight of your victims bodies distorted and

scattered on the floor

You lay in the porcelain bath, drenched in their essence.

The bullet I fire moves straight through thin air, as your flesh re-arranges,

my body despairs

There’s nothing left of you here is there?

Elizabeth!

You foulest of creation!

Consumed by the shades of your mind, my once love, O' where are you now?

Your thousand faces, will haunt me in death forever

There’s nothing of you left

The moonlight, it beacons my brush to outline its beauty

We fall through the skies together, impaled by the spear

My pallet tonight is your life

Struggling to the final canvas, I weep

With the last stroke, your dress is complete

Painted in red!

Water flooded through the roof, merging through the demons blood

, the cleansing rain washed

In the last seconds of my life, I see you sat happy in that white dress

Verteerd door de schaduwen van haar geest, mijn eens liefde, O' waar ben je nu?

Mijn penseel heeft het canvas verlaten sinds je vertrok

Ik loop door deze gangen en met elke ademhaling verdwijn je langzaam.

ze verdwijnt langzaam...

Van canvas tot canvas, je lost op.

Je botten draaien en zwaaien naar de dissonantie van je ziekte.

Het laatste stuk onvoltooid: jurk wit geschilderd.

Ik hoop dat ik op een dag klaar ben.

Mijn mes staart teleurgesteld, want ik had niet de kracht om je te beëindigen

Het doet pijn, alleen de gedachte, dat de levens die je nam, gered hadden kunnen worden

En dat ik nooit meer de andere helft van mezelf zal aanraken

Met geweer en zwaard in de hand stap ik de nacht in

Je jurk vliegt door het maanlicht te belemmeren

Leidt me naar het graf van je slachtoffers

Met een snelle uitbarsting wordt de deur ontgrendeld

Bleek mijn gezicht groeit naar de schokkende aanblik van de vervormde lichamen van uw slachtoffers en

verspreid over de vloer

Je lag in het porseleinen bad, gedrenkt in hun essentie.

De kogel die ik afvuur beweegt recht door de lucht, terwijl je vlees zich herschikt,

mijn lichaam wanhoopt

Er is hier toch niets meer van je?

Elisabeth!

Jij smerigste van de schepping!

Verteerd door de schaduwen van je geest, mijn eens liefde, O' waar ben je nu?

Je duizend gezichten zullen me voor altijd achtervolgen in de dood

Er is niets van je meer over

Het maanlicht, het bakent mijn penseel om zijn schoonheid te schetsen

We vallen samen door de lucht, gespietst door de speer

Mijn pallet vanavond is jouw leven

Worstelend naar het laatste canvas, huil ik

Met de laatste slag is je jurk compleet

Geschilderd in rood!

Water stroomde door het dak, versmolten door het bloed van de demonen

, de reinigende regen gewassen

In de laatste seconden van mijn leven zie ik je gelukkig zitten in die witte jurk