Wistful Nights -

I drive through barren, rain kissed roads

I am cloaked in a heavy pall of sorrow and regret

With tear crusted eyes I gaze toward that dull skyline

Wishing you were my light, please be my respite

I want your arms to be my soothing repose

We could give each other solace, protected from the cold

I long to be by your side

Will I ever gaze into your eyes

Or will entropy kill this dream

Digging through my skin, wading in apathy

Sleepless dreams unanswered, decaying what’s left of hope

I call to you but I am left in deafening silence

Reaching for your warming skin

Consumed by your cruel indifference

I will always look for you…

Ik rij door kale, regenachtige wegen

Ik ben gehuld in een zware sluier van verdriet en spijt

Met tranen in mijn ogen kijk ik naar die saaie skyline

Ik wou dat je mijn licht was, wees alsjeblieft mijn respijt

Ik wil dat je armen mijn rustgevende rust zijn

We kunnen elkaar troost bieden, beschermd tegen de kou

Ik verlang ernaar om aan je zijde te zijn

Zal ik ooit in je ogen kijken

Of zal entropie deze droom doden

Graven door mijn huid, waden in apathie

Slapeloze dromen onbeantwoord, rottend wat er nog over is van hoop

Ik roep je, maar ik blijf in oorverdovende stilte achter

Reiken naar je verwarmende huid

Verteerd door je wrede onverschilligheid

Ik zal altijd voor je zoeken...