Self Destruction -

An unconscious weight of cold memories freeze me in apathy.

It drowns me in a thick, suffocating, woeful isolation.

Outside the grey walls of my tomb, vicious black smog spews a vile breath of

ash and misery.

I can’t escape.

Tormented by the deafening howl of a withering lust.

The painful atrophy of my dead flesh withers with a self destructive craving

for the end…

I want to feel your corrosive tears lay me bare, burn away my flesh and leave

my hollow shell weeping.

Weeping for the numbing bliss of nonexistence.

Een onbewust gewicht van koude herinneringen bevriest me in apathie.

Het verdrinkt me in een dik, verstikkend, treurig isolement.

Buiten de grijze muren van mijn graf spuwt wrede zwarte smog een walgelijke ademtocht

as en ellende.

Ik kan niet ontsnappen.

Gekweld door het oorverdovende gehuil van een vernietigende lust.

De pijnlijke atrofie van mijn dode vlees verdort met een zelfdestructief verlangen

voor het einde…

Ik wil voelen dat je bijtende tranen me blootleggen, mijn vlees wegbranden en vertrekken

mijn holle schelp huilt.

Huilen om de verdovende gelukzaligheid van niet-bestaan.