Life Wasted -

Lost in a jaundiced haze

I wake alone in dejection

Floating through this void of life

Trying so hard to forget those times I meant nothing

Trying to find some reason to move on…

My youth has been so hopelessly wasted in such loathsome ennui that I find an

absence where I used to belong…

A place to run away

Where I can lose myself, finding a brief moment of respite from the weight of

sadness that still weighs on my soul

There are no words out there in the noise of the city

Here, I am protected, staying inside, wasting my days sleeping like I was

already dead

Sheltered from the dirt, everything in uncertainty, I wander with nobody

Nothing really matters, when entropy saturates each moment of fleeting repose

Being lost inside my own head, with numbed veins, I left myself so dull and

hollow;

my embers of passion extinguished in my tears

No tomorrow… no future… just a waste of being… their lives will be better

without me…

Verdwaald in een geelzuchtige waas

Ik word alleen wakker in neerslachtigheid

Zwevend door deze leegte van het leven

Ik deed zo mijn best om die tijden te vergeten dat ik niets bedoelde

Proberen een reden te vinden om verder te gaan...

Mijn jeugd is zo hopeloos verspild aan zo'n walgelijke verveling dat ik een

afwezigheid waar ik vroeger thuishoorde...

Een plek om weg te rennen

Waar ik mezelf kan verliezen, een kort moment van rust vinden van het gewicht van

verdriet dat nog steeds op mijn ziel drukt

Er zijn geen woorden in het lawaai van de stad

Hier ben ik beschermd, blijf binnen, verspil mijn dagen met slapen zoals ik was

al dood

Beschut tegen het vuil, alles in onzekerheid, dwaal ik met niemand rond

Niets doet er echt toe, wanneer entropie elk moment van vluchtige rust verzadigt

Verdwaald in mijn eigen hoofd, met verdoofde aderen, maakte ik mezelf zo saai en...

hol;

mijn gloeiende hartstocht doofde in mijn tranen

Nee morgen... geen toekomst... gewoon een verspilling van zijn... hun leven zal beter zijn

zonder mij…