3 AM -

I can feel the foul breath of loneliness

Creep through my lungs when the city dies

At three in the morning

I want to sleep, to forget

A place that is so cruel and tainted

Even dreams feel like long dull needles

Being driven into my head.

But these pills

Won’t stop my numbing respite from fading

As I wake up, harsh and painful memories

Converge in my head all at once.

My throat burns

As I try to hold back tears

Writhing in this grotesque agony

Sorrow has stained everything around me…

My sheets… my clothes… it always seems to find me

I feel like I am phantoming through life

Each moment a lifeless drug-hazed, dream-fugue

I want to go away, to be forgotten

But every last drop of hope

Has been drained from my eyes

I am lost in these silent, abandoned suburbs

Surrendering to monotony

I know that I can never get away…

Ik kan de vieze adem van eenzaamheid voelen

Kruip door mijn longen als de stad sterft

Om drie uur 's nachts

Ik wil slapen, vergeten

Een plek die zo wreed en bedorven is

Zelfs dromen voelen aan als lange, botte naalden

In mijn hoofd gedreven worden.

Maar deze pillen

Zal niet voorkomen dat mijn verdovende rust vervaagt

Terwijl ik wakker word, harde en pijnlijke herinneringen

Convergeren in één keer in mijn hoofd.

Mijn keel brandt

Terwijl ik probeer mijn tranen in te houden

Kronkelend in deze groteske doodsangst

Verdriet heeft alles om me heen bevlekt...

Mijn lakens... mijn kleren... het lijkt me altijd te vinden

Ik heb het gevoel alsof ik door het leven spook

Elk moment een levenloze, door drugs vertroebelde droomfuga

Ik wil weggaan, vergeten worden

Maar elk laatste druppeltje hoop

Is uit mijn ogen weggevloeid

Ik ben verdwaald in deze stille, verlaten buitenwijken

Overgave aan eentonigheid

Ik weet dat ik nooit weg kan komen...