Dreamstreet Cafe - Interphase

She’s just a lone woman out on the sidewalk,

She strolls the alley past a dingy lampost,

Down luck man in weather tattered clothing,

Invites donation from lovely lady host.

Well travelled woman of the modern world,

Tell me now how far you’ve come,

The world so cold a melancholy marvel,

You’ve chosen down this street your race to run.

It’s just a lonely little cafe,

Down on Dreamstreet,

Where the in-crowd stakes a claim,

They would call their own,

Just a lonely little cafe,

Where all those people go…

Worldly man of business going nowhere,

Nine to five routine that’s how things run,

Can’t sit around and wait for things to happen,

He must find, happiness and fun.

Now this is where you’ll find this lonely traveller,

In the alleyway past the dingy lampost lane,

He’s come to find escape from all his daily problems,

His dream to bannish from his life all bane.

It’s just a lonely little cafe,

Down on Dreamstreet,

Where the in-crowd stakes a claim,

They would call their own,

Just a lonely little cafe,

Where all those people go…

Somewhere in the night down some old alley,

You’ll hear two heartbeats harmonize as one,

Lonely man and lonely woman find some pleasure,

They found their very own place in the sun.

And love last nowhere near the waning hours,

Reality of next day never fails,

So hold onto love wherever you may find it,

Cause the world outside of Dreamstreet’s tough as nails…

It’s just a lonely little cafe,

Down on Dreamstreet,

Where the in-crowd stakes a claim,

They would call their own,

Just a lonely little cafe,

Where all those people go…

Ze is gewoon een eenzame vrouw op de stoep,

Ze slentert door het steegje langs een groezelige lantaarnpaal,

Pech man in door het weer gescheurde kleding,

Nodigt donatie uit van een lieftallige gastvrouw.

Goed bereisde vrouw van de moderne wereld,

Vertel me nu hoe ver je bent gekomen,

De wereld zo koud een melancholisch wonder,

Je hebt in deze straat je race uitgekozen om te rennen.

Het is maar een eenzaam klein café,

Beneden in Dreamstreet,

Waar de incrowd een claim indient,

Ze zouden hun eigen noemen,

Gewoon een eenzaam klein café,

Waar gaan al die mensen heen...

Wereldse zakenman die nergens heen gaat,

Negen tot vijf routine, zo gaat het,

Kan niet blijven zitten wachten tot er dingen gebeuren,

Hij moet geluk en plezier vinden.

Hier vind je deze eenzame reiziger,

In de steeg voorbij de groezelige lantaarnpaal,

Hij is gekomen om te ontsnappen aan al zijn dagelijkse problemen,

Zijn droom om alle vloek uit zijn leven te verbannen.

Het is maar een eenzaam klein café,

Beneden in Dreamstreet,

Waar de incrowd een claim indient,

Ze zouden hun eigen noemen,

Gewoon een eenzaam klein café,

Waar gaan al die mensen heen...

Ergens in de nacht in een oud steegje

Je hoort twee hartslagen harmoniseren als één,

Eenzame man en eenzame vrouw vinden wat plezier,

Ze vonden hun eigen plekje in de zon.

En liefde duurt lang niet in de buurt van de afnemende uren,

Realiteit van de volgende dag faalt nooit,

Dus houd de liefde vast, waar je die ook vindt,

Want de wereld buiten Dreamstreet is ijzersterk...

Het is maar een eenzaam klein café,

Beneden in Dreamstreet,

Waar de incrowd een claim indient,

Ze zouden hun eigen noemen,

Gewoon een eenzaam klein café,

Waar gaan al die mensen heen...