Wretched Like Me - Inquiry

Underneath the gun again, we are jumping ship

Pray for acceptance or wait for days to hold

Our heightened self importance

So call it what it is, call us what we are;

hopeless

Fearing the inevitable

And pulling our bedside manners to the grave

Foolishly claim: «we are all alive»

Pray for the living but they won’t listen

Dream for the dead and everything they have left

Sleep beside yourself so the pressure of loving something

Lulls you to the melody of our history’s replay

Keep your distance and learn to take it for granted

Constant exploration;

someday we’ll die young

Foundation only covers up but so much

Death and decay always finds it way

Why do we exist, leaving no trace, but a clue

Leave everything behind to exist alone

(I always find you)

Dangerously we think too little or nothing of ourselves

How did we make time an enemy?

The white noise eats away at our bones

As the needle spins and the IV drips

Gloom consumes the room, is this how we all give in?

Weer onder het kanon springen we van boord

Bid om acceptatie of wacht dagen om vast te houden

Ons verhoogde eigenbelang

Dus noem het wat het is, noem ons wat we zijn;

hopeloos

Uit angst voor het onvermijdelijke

En onze manieren aan het bed trekken naar het graf

Dwaas beweren: «we leven allemaal»

Bid voor de levenden, maar ze willen niet luisteren

Droom voor de doden en alles wat ze nog hebben

Slaap naast jezelf, dus de druk om ergens van te houden

Wiegt je in slaap met de melodie van de herhaling van onze geschiedenis

Houd afstand en leer het als vanzelfsprekend te beschouwen

Constante verkenning;

op een dag zullen we jong sterven

Foundation dekt alleen, maar zo veel

Dood en verval vinden altijd hun weg

Waarom bestaan ​​we, zonder een spoor achter te laten, maar een aanwijzing

Laat alles achter om alleen te bestaan

(Ik vind je altijd)

Gevaarlijk denken we te weinig of niets van onszelf

Hoe hebben we de tijd tot een vijand gemaakt?

De witte ruis vreet aan onze botten

Terwijl de naald draait en het infuus druppelt

Somberheid verteert de kamer, is dit hoe we allemaal toegeven?