Saída - Ingles

Sente o olhar de quem se sente só…

Um abraço ata um nó.

Residente do redor

O sentimento faz morada e rege esse suor

Constante crise… Na falta do amor só sentem dó

Um quebranto de menor.

Sem presente no futuro

Desafoga o nó do peito sendo parte do tumulto

No olhar gera insulto, quando a mente é precipício

O medo cresce… e torna o sofrimento vitalício

Miséria é a sensação onde a frustração nos guia

O que machuca nos domina.

Tão intenso que vicia

É tão ruim quando o passado nos obriga a voltar

Tem coisa que só o momento justifica

Daqui, um tanto eu já chorei.

O quanto me feri

Só de olhar pra trás para as pessoas que amei

Mas só que não falhei, nem transgredi no que eu senti

Na sincera, me calei no medo de me ver cair

Um motivo pra seguir: A paixão de quem se encontra

Eu vi que ser livre é fazer parte da redoma

Na zona de conforto e solidão transborda o coma

Como se vê no olhar de quem doma?

O amor é das crianças… Onde a pureza não machuca

Aonde tudo é nobre e as ações não geram culpa

Uma ruga, tudo muda… Mesmo assim me poli

E quando errei, eu sei, pois quando me matei eu te feri

E senti… E se o tempo e tudo ainda existe

O sentimento é além do tempo.

E aqui dentro resiste

Não importa o quanto o choro em solidão em ti reside

Só perdõe… É o salto que liberta e nos redimi

E já por muitas vezes me senti assim

Sem tempo pra voltar, e longe de mim

Mas vi no olhar puro, nos confins de cada fim

Que eu sempre serei você, pois você é parte de mim

Me dê a mão…

Só o perdão que nos renova, o cultive dentro do seu

Coração…

Pra que tudo faça sentido sei que devo transcender

A razão

Vô no caminho do meio que trilha o peito que ama

Redenção

Assim os anos passam em vagões.

Densos

Transportes cheios conduzindo solidões

Corações cansados de mais um dia a sós

Com as convicções que não se contam em cifrões

É gente no meio de tudo…

Sente igual você o abatimento e o descaso do mundo

Estando aqui eu percebi

Que a única saída é respeitar, amar e sorrir

Voel de blik van iemand die zich alleen voelt...

Een knuffel legt een knoop.

bewoner rond

Het gevoel neemt zijn intrek en beheerst dit zweet

Constante crisis\u200b Bij gebrek aan liefde voelen ze alleen medelijden

Een kleine overtreding.

Geen heden in de toekomst

Laat de knoop in je borst los door deel uit te maken van de onrust

De blik genereert beledigingen, wanneer de geest een klif is

De angst groeit... en maakt het lijden levenslang

Ellende is het gevoel waar frustratie ons naar leidt

Wat pijn doet, domineert ons.

Zo intens dat het verslavend is

Het is zo erg als het verleden ons dwingt om terug te gaan

Er zijn dingen die alleen het moment rechtvaardigt

Vanaf hier heb ik een beetje gehuild.

Hoeveel pijn ik had

Ik kijk gewoon terug naar de mensen van wie ik hield

Maar ik faalde niet, noch overtrad ik wat ik voelde

Eerlijk gezegd zweeg ik uit angst mezelf te zien vallen

Een reden om te volgen: de passie van degenen die dat zijn

Ik zag dat vrij zijn deel uitmaakt van de koepel

In de comfort- en eenzaamheidszone stroomt de coma over

Hoe kun je het zien in de ogen van de temmer?

Liefde is van kinderen... Waar zuiverheid geen pijn doet

Waar alles nobel is en acties geen schuld veroorzaken

Een rimpeltje, alles verandert... Toch poetste ik mezelf op

En als ik het mis had, weet ik het, want toen ik zelfmoord pleegde, deed ik jou pijn

En ik voelde... Wat als tijd en alles nog bestaat

Het gevoel gaat de tijd te boven.

En hier verzet het zich

Het maakt niet uit hoeveel het huilen van eenzaamheid in jou zit

Vergeef gewoon... Het is de sprong die ons bevrijdt en verlost

En ik heb me zo vaak gevoeld

Geen tijd om terug te gaan, en ver van mij

Maar ik zag in de pure blik, in de grenzen van elk uiteinde

Dat ik altijd jou zal zijn, omdat je een deel van mij bent

Geef mij je hand…

Alleen de vergeving die ons vernieuwt, cultiveer die in je

Hart…

Om alles zinvol te maken, weet ik dat ik moet transcenderen

De reden

Ik vlieg op het middenpad dat de borst betreedt waar ik van hou

Verlossing

Dus de jaren gaan in wagons voorbij.

gespannen

Volledige transporten rijden eenzaamheid

Harten moe van weer een dag alleen

Met de veroordelingen die niet in dollars te tellen zijn

Het zijn mensen in het midden van alles...

Je voelt de moedeloosheid en minachting van de wereld op dezelfde manier

Ik realiseerde me dat ik hier was

Dat de enige uitweg is om te respecteren, lief te hebben en te glimlachen